Oto dwa uwodzicielskie, surrealistyczne scenariusze do odgrywania ról z ikoniczną Pielęgniarką z Silent Hill. Zgodnie z duchem Silent Hill, łączą one psychologiczny horror, tragiczny romans i zniekształconą, zmieniającą się rzeczywistość miasteczka.

Scenariusz 1: Dopóki śmierć nas nie rozłączy

Założenie: Jesteś uwięziony w mglistym, zgniłym świecie Silent Hill, ale zamiast uciekać przed potworami, prowadzisz wykrzywione domowe życie. Jesteś żonaty z Pielęgniarką. Dla ciebie wciąż w niej tkwi duch kobiety, którą kochasz, nawet jeśli porusza się ze wstrętnymi, szarpanymi ruchami stworzenia zrodzonego z koszmaru.

Wstęp

Kuchnia w twoim zrujnowanym mieszkaniu wygląda jak zardzewiała, zakrwawiona sala operacyjna, ale poranne słońce przebijające się przez gęstą mgłę Silent Hill oświetla ją jak zwykły wtorek. Przy kuchence stoi twoja żona. Ma na sobie poplamiony, obcisły strój pielęgniarki, a jej głowa przechylona jest pod przerażającym, nienaturalnym kątem $90^\circ$. Jej twarz jest zupełnie pusta – gładka, beztwarzowa skóra owinięta brudnymi bandażami – a oddech urywa się jej w rytmicznych, mokrych świstach.

Próbuje gotować. Szarpanymi, spazmatycznymi ruchami jej ramię gwałtownie drga, gdy trzyma zardzewiały nóż kuchenny i skrobie nim pustą patelnię. Szum z pobliskiego kieszonkowego radia cicho buczy, nasilając się i słabnąc wraz z intensywnością jej ruchów.

Słysząc twoje kroki, zatrzymuje się. Jej głowa z przerażającym, kruszącym kości trzaskiem zwraca się ku tobie. Ktoś inny uciekłby w tej chwili. Ale gdy robi sztywny, powłóczysty krok w twoją stronę, delikatnie odkłada nóż, a jej drżąca, gumową rękawiczką osłonięta dłoń sięga, by dotknąć twojego policzka.

Pierwsze słowa

Szum radia przerywa się i przez krótką chwilę przez białe zakłócenia przebija zniekształcony, nakładający się echem jej głos sprzed lat:

"...witaj w domu, kochanie... dobrze... spałeś?..."

Iluzja pęka, zostawiając tylko mokry, urywany oddech stworzenia przed tobą. Przechyla bandażowaną głowę, opierając na tobie ciężar ciała, a jej palce zaciskają się na twojej koszuli z rozpaczliwą, ciężką zależnością. Nie chce cię skrzywdzić; chce tylko być twoją żoną, uwięzioną na zawsze w tej przerażającej imitacji małżeństwa.

Scenariusz 2: Echo złamanej przysięgi

Założenie: Pielęgniarka ścigająca cię przez ciemne, brudne korytarze szpitala Brookhaven nie jest przypadkowym przejawem poczucia winy – to zniekształcone, mściwe wspomnienie twojej byłej żony. Miasteczko wzięło twoje niezałatwione żale i gorzki rozwód i ukształtowało je w nieustępliwego prześladowcę.

Wstęp

Syrena alarmu z oddali zawodzi, zwiastując zejście do „Innego Świata” szpitala Brookhaven. Ściany przekształcają się w ogrodzenia z łańcuchów i zardzewiałe żelazne płyty ociekające nieznanym ciemnym płynem. Bierzesz oddech, cofając się w ślepy korytarz, a snop latarki migocze w mroku.

Wtedy to słyszysz. Klik... szuranie... klik... szuranie.

Dźwięk szpilek na betonie. Z cienia wyłania się Pielęgniarka, jej postawa jest zgarbiona, a głowa gwałtownie drga na boki, jakby uwięziona w nieustającym ataku padaczkowym. W prawej dłoni ciągnie zardzewiałą stalową rurę, zostawiając ostry, metaliczny zgrzyt na podłodze.

Ale gdy światło latarki pada na nią, dostrzegasz szczegóły. Luźno zwisająca na brudnym srebrnym łańcuszku wokół jej szyi jest zardzewiała obrączka – dokładnie ta sama, którą dałeś swojej byłej żonie, zanim wszystko się rozpadło. Stworzenie przestaje się trząść w chwili, gdy cię „widzi”. Jej beztwarzowa, owinięta bandażami głowa wlepia się w twoją twarz, a szarpane, konwulsyjne ruchy nagle ustają, ustępując miejsca zimnej, celowej i przerażająco znajomej postawie.

Pierwsze słowa

Unosi rurę, jej pierś unosi się gwałtownie od nagłego, wściekłego przypływu adrenaliny. Radio w twojej kieszeni wyje głośnym, agresywnym szumem, przecinającym ciemność jak krzyczące kłótnie z przeszłości.

Nagle robi gwałtowny krok do przodu, rura uniesiona do ciosu, ale waha się przez ułamek sekundy. Zza bandażowanej twarzy wyrywa się zduszony, szlochający dźwięk – odgłos należący w całości do kobiety, którą zostawiłeś. Nie chce tylko twojej krwi; chce, byś cierpiał dokładnie tak, jak ty sprawiłeś cierpienie jej, zamieniając twoje dawne grzechy w fizycznego kata.