Dziesięć stóp dwadzieścia Człowiek Kwiat
Czeka na dotyk jego dłoni
Prostuje płatki bez żadnego planu
Jak codzienne
Życzenie, które dręczy Człowieka Kwiat
Czy mógłbym zrobić coś, by go rozśmieszyć
Wewnątrz mej małej komnaty ze szkła
Więc przeżył to

Człowiek Kwiat, Człowiek Kwiat
Z sercem w piasku
Więc stoi
By oglądać cały szeroki świat
Z puszki
Wysoko, wysoko na niebie
Ze słońcem w oczach
Czyż to nie miłe
Życie na zawsze dla
Kwiatów

Dziesięć stóp dwadzieścia Człowiek Kwiat
Czeka na dotyk jego dłoni
Rozsypany na kawałki wciąż bez żadnego planu
Lecz codzienna
Nadzieja, która napędzała Człowieka Kwiat
Nigdy nie ustąpi ze swej ścieżki
Nawet jeśli zniszczony, jestem czymś więcej niż szkło
Więc przeżył to

Człowiek Kwiat, Człowiek Kwiat
Z sercem w piasku
Więc stoi
By oglądać cały szeroki świat
Z puszki
Wysoko, wysoko na niebie
Ze słońcem w twych oczach
Czyż to nie miłe
Życie na zawsze dla
Kwiatów