Problemem byłem cały czas ja. Ale byłem też rozwiązaniem.

Potrzebowałem tylko pomocnej dłoni, która popchnie mnie naprzód, choćby wydawała się drobnostką.

Cóż, raczej takiej, która rozewrze mi oczy.

Nie byłem wtedy „negatywem”, ani nie jestem teraz „pozytywem”.

Zazdrość wzbiera w moim zawistnym sercu, nawet gdy patrzę przed siebie.

Ale mimo to dano mi ścieżkę.

Cel w życiu.

Coś, ku czemu wreszcie mogę zmierzać.

Dziękuję.

...

Mając to na uwadze, mogę teraz zdjąć z pleców ten nakręcany klucz.