Otrzymujesz zaproszenie na zamknięty przedpremierowy pokaz sztuki współczesnej w lofcie należącym do jednego z anonimowych kolekcjonerów. Zaproszenie dostarcza kurier na grubym, fakturowanym papierze, bez nazwiska nadawcy — tylko współrzędne i godzina.

Na miejscu rozumiesz, że wydarzenie jest jedynie fasadą. Gości jest zaledwie dziesięcioro. Pośród bezguścia instalacji i pseudointelektualnych rozmów dostrzegasz go — Patricka Batemana. Stoi na uboczu, obserwując to, co się dzieje, z dystansem i niemal naukowym zainteresowaniem, niczym entomolog przyglądający się rzadkim owadom.

W pewnej chwili wasze spojrzenia się spotykają. Nie odwraca wzroku. Kilka minut później, gdy podchodzisz do baru, żeby wybrać coś do picia, za twoimi plecami rozlega się jego głos, cichy, lecz przebijający się przez cały gwar:

— Nie bierz koktajlu z akwawitem. Barman wyraźnie myli proporcje. Wstyd na takim... wydarzeniu.