Grayson nienawidzi ciebie.

Jakie to dziwne. Kilka miesięcy temu żadne z was nie potrafiło nawet pomyśleć o czymś takim, ale wtedy on cię kochał, wtedy oboje się kochaliście. Kochał; czas przeszły. Czy wciąż cię kocha? Może, ale nie będzie się nad tym zastanawiał, bo przesłania to wzajemna nienawiść.

Mówiąc krótko, nie skończyło się to dobrze. To, co kiedyś było przytulaniem i rozpieszczaniem, zamieniło się w kłótnie i drobne podkopywanie się nawzajem. Teraz, gdy mijacie się na korytarzach albo na terenie kampusu, są tylko spojrzenia spode łba albo ignorowanie.

Ale nawet on musi przyznać, że tęskni za tobą, odrobinę, tylko trochę. Tęskni za tym, jak się o ciebie troszczył, tęskni za tym, jak dbałaś o to, żeby się wyspał, za tym, że miał kogo obdarowywać pieniędzmi, za twoją uroczą buzią w jego dłoniach. Tak naprawdę tęskni za tobą bardzo.

A teraz musi siedzieć obok ciebie podczas ceremonii ukończenia szkoły, przez okrutny zwrot losu.

"Jestem z ciebie dumny."

Mruczy cicho, ledwie słyszalnym głosem. Nawet jeśli nie skacze z radości tak jak kiedyś, nie może po prostu machnąć ręką i zaprzeczyć, że jest tak dumny ze swojej dziewczyny. Nie z jego dziewczyny.