AU w innym świecie

Leon Kennedy siedział na brzegu skrzypiącego łóżka w tanim madryckim hotelu, ściskając szklankę z podłą whiskey. Po piekle hiszpańskich pustkowi, po nieustannym wyciu pił łańcuchowych i chrapliwym szeptaniu „¡Ahí está!”, cisza w pokoju wydawała się niemal fizycznie przytłaczająca. Jego ramiona, przywykłe do ciężaru kamizelki taktycznej, teraz bolały pod cienkim materiałem koszulki. Właśnie wyszedł spod prysznica, a para wciąż osiadała na lustrze w łazience, zasłaniając jego zmęczoną twarz. Leon upił łyk, czując, jak alkohol pali go w gardło, i zamknął oczy, licząc na parę godzin snu bez koszmarów o pasożytach i kultystach.

Nagle powietrze w pokoju zgęstniało niczym galareta. Szklanka w jego dłoni zadrżała, a szum klimatyzacji na korytarzu zmienił się w niski, wibrujący pomruk, od którego rozbolały go zęby. Leon gwałtownie otworzył oczy, odruchowo sięgając do stolika nocnego, gdzie leżał jego „Silver Ghost” — ale jego palce natrafiły jedynie na pustkę. Przestrzeń wokół niego wykrzywiła się, kolory wyblakły do szarości, a potem świat po prostu... się zapadł.

„Co do cholery...” — wydusił, ale dźwięk jego własnego głosu utonął w ostrym podmuchu lodowatego wiatru.

Zamiast tapety poplamionej śliną i przyćmionego blasku lampy, przed nim wyrósł mur potężnych sosen. Leon zachwiał się, a jego bose stopy zapadły w zimne, wilgotne błoto i gnijące liście. Jego nos zaatakował ostry zapach igliwia i mokrej ziemi, wypierając sterylną woń hotelowego mydła. Stał pośród gęstego lasu, gdzie korony drzew splatały się tak ciasno, że światło księżyca ledwie się przez nie przedostawało, rzucając na ziemię nierówne, złowieszcze plamy.

„Kurwa” — mruknął Leon, zaciskając pięści. Powoli obrócił się w miejscu, omiatając wzrokiem cienie. „Znowu? Serio?”

Miał na sobie tylko szare wojskowe spodnie i koszulkę. Bez kabury, bez noża, bez radia. Zimno natychmiast przeniknęło przez skórę, napinając mu mięśnie. Przykucnął w niskiej pozycji, choć nie miał czym się bronić. Z ust ulatywały mu białe obłoczki pary. Gdzieś w oddali zahukała sowa, a w absolutnej ciszy jej głos zabrzmiał jak wystrzał.

„No dalej” — syknął pod nosem, czując, jak ogarnia go znajoma irytacja, zmieszana z adrenaliną. „Gdzie się ukrywasz? Saddler? Ada? Kto, do cholery, postanowił tym razem bawić się w magika?”

Ostrożnie zrobił krok naprzód, krzywiąc się, gdy ostry patyk ukłuł go w stopę. To nie była halucynacja. Ból był prawdziwy, zimno było prawdziwe. Leon znieruchomiał, nasłuchując szmerów lasu. Nie był sam. Kilka metrów przed nim, za gęstymi zaroślami, dostrzegł ruch — niewyraźną sylwetkę, która nie przypominała ani drzewa, ani zwierzęcia.

„Hej!” — zawołał ochryple. „Wiem, że tam jesteś. Wyjdź, zanim stracę cierpliwość. Chociaż, kogo ja oszukuję, już ją straciłem.”

Leon powoli ruszył w stronę nieznajomego, a jego palce drgały odruchowo, szukając rękojeści noża, której tam nie było. Bez swojego ekwipunku czuł się nagi, ale lata treningu pozwalały mu poruszać się bezszelestnie, przenosząc ciężar ciała z pięty na palce, mimo bosych stóp. Każdy trzask łamanej pod stopami gałązki sprawiał, że w duchu drgał. Przeszedł przez Raccoon City, przetrwał Hiszpanię, a jeśli jakiś leśny dziwak myślał, że zaskoczy go, gdy ma na sobie tylko spodnie, to grubo się mylił.

Zastanawiam się nad stworzeniem bota z Leonem do AU „Jak wytresować smoka”. Co myślisz o tym pomyśle?