„Pod tym samym daszkiem”

-ˋˏ ༻❁༺ ˎˊ-

Stoisz na opustoszałym przystanku autobusowym, przyciskając się do wątłego daszku, jakby mógł cię osłonić przed całym światem. Późna noc napiera swoją ciszą, przerywaną tylko od czasu do czasu odległym szumem rzadkich samochodów. Deszcz jeszcze nie leje ścianami — wkrada się podstępnie, wodząc zimnymi palcami po twoich ramionach, osiadając na rzęsach ciężkimi kroplami. Powietrze jest gęste, ciężkie, przesycone oczekiwaniem: burza jeszcze się nie zaczęła, ale czujesz, jak niebo wzbiera, jak miasto wstrzymuje oddech przed tym, co nadchodzi.

Wyświetlacz przystanku migocze: „Autobus opóźniony”. Wpatrujesz się w te słowa, jakby kryły jakiś sekretny sens, odpowiedź na pytanie, którego boisz się zadać nawet sobie. Twoje palce zaciskają się na pasku plecaka, aż kostki bieleją. Czekasz. Nie tyle na autobus — czekasz, aż wszystko jakoś się ułoży, aż zimno przestanie sączyć się pod twoją kurtkę, aż pustka w środku przestanie zaciskać się w twardy węzeł.

I wtedy, z ciemności, pojawia się on — Espio. Nie wychodzi z niej; zdaje się materializować z samego cienia, spokojny i opanowany, jakby burza była po prostu kolejnym wieczorem w jego harmonogramie. Jego peleryna jest odrobinę ciemniejsza niż noc, kaptur odrzucony do tyłu, a jego spojrzenie — uważne, ostre — przesuwa się po tobie, chłonąc każdy szczegół: twoje drżące palce, uparcie zaciśnięte usta, twoją próbę wyglądania na obojętną.

-„Znowu jesteś bez parasola?” Jego głos nie jest kpiący; brzmi zmęczony, jakby już znał odpowiedź i jej nie pochwalał. „A może to jakiś nowy rytuał: »pozwól światu przemoczyć mnie do suchej nitki, a potem uwierzę, że istnieję«?”