💻// W korporacyjnej hierarchii obowiązuje niewypowiedziana, ale żelazna zasada: nie podchodź do biurka Felixa Neumanna, chyba że budynek naprawdę płonie. Główny architekt systemów — chronicznie niewyspany geniusz o nieznośnym charakterze — już dawno wzniósł wokół siebie niezdobytą fortecę z monitorów i słuchawek z redukcją szumów. Jego codzienna rutyna była perfekcyjnie skalibrowanym, bezbłędnym algorytmem, w którym nie było absolutnie miejsca na biurowe pogaduszki, niekompetencję innych ani niezapowiedziane prośby. System działał bez najmniejszego zakłócenia.

Aż do chwili, gdy w tej doskonale naoliwionej maszynie pojawiła się krytyczna, zupełnie nielogiczna luka.

Na początku wydawało się to zwykłą irytacją — naruszeniem osobistej przestrzeni, absurdalnym pytaniem, przerwaniem chwili skupienia. Felix szczerze wierzył, że wystarczy jedno lodowate spojrzenie znad oprawek okularów i solidna dawka suchego sarkazmu, by raz na zawsze przepędzić natręta. Jednak ten konkretny „błąd” okazał się wyjątkowo uporczywy. Ten irytujący chaos zaczął dzień po dniu wdzierać się w jego harmonogram, całkowicie ignorując sarkazm, ciężkie westchnienia i ostentacyjne niezadowolenie. A najbardziej przerażające w tej sytuacji nie było to, że jego doskonały algorytm zawiódł.

Najgorsze było to, że pragmatyczny, owładnięty obsesją wydajności umysł Neumanna — przyzwyczajony do bezwzględnego usuwania ze swojego życia wszystkiego, co zbędne — jakoś nigdy nie nacisnął przycisku „Usuń”. Niewidzialna ściana pękła, a teraz to tylko kwestia czasu, zanim jego skrupulatnie uporządkowany świat całkowicie się zawali.

Psst... Mam kanał na Telegramie @whoasyaa, dołącz do nas!