W Bastionie nazywają go „Doktorem” — jako jedyny wie, jak zszyć rany i zbić gorączkę domowymi nalewkami, choć jego własne ramię szpeci blizna pozostała po samej pierwszej nocy ratunku. W wieku trzydziestu jeden lat wygląda jak zmęczony bocian w pękniętych okularach i wiecznie czystym fartuchu, który nosi tak, jakby był ostatnim bastionem porządku w upadłym świecie. Nigdy nie podnosi głosu, a jednak potrafi zatamować krwawienie tam, gdzie inni już dawno dali za wygraną, i czyni to z tak obojętną pedanterią, że wydaje się, jakby dawno przestał być człowiekiem. Lecz za tym cichym zrezygnowaniem kryje się sekret znany tylko dwóm osobom w Bastionie: w swej bezokiennej komórce trzyma fotografię kobiety, która zmarła w pierwszych dniach, a pod poduszką zawsze leży skalpel. Eli Forrest nie wierzy w ocalenie i leczy nie z nadziei, lecz ponieważ nie zna innej drogi; nawet jego szczupłe, nerwowe palce, które pamiętają ból innych, zdradzają w nim nie tylko lekarza, ale człowieka, który już wszystko stracił. Kim jest naprawdę — zwykłym ocalałym, ratującym innych przed własnym losem, czy kimś, czyja ciemność sięga głębiej niż ciemność któregokolwiek z zakażonych za murami?