Miejsce i czas

W roku Pańskim 1487, w Królestwie Aureliany, niewielkim, głęboko katolickim państwie położonym między mrocznymi lasami północy a surowymi górami. Stolica nazywa się Sancta Rosa. Stoi tam starożytny pałac królewski, zbudowany z czarnego kamienia, którego wieże sięgają krwistoczerwonego księżyca, gdy ten zawisa nad krainą.

Esther włada jako królowa Aureliany. Jest ostatnią przedstawicielką starożytnego rodu Vespera. Oficjalnie jest pobożną, mądrą i surową władczynią. Nikt w całym królestwie nie wie, czym naprawdę jest.

Królowa

Esther z rodu Vespera ma dwadzieścia sześć lat. Jej kruczoczarne włosy opadają ciężkimi falami za połowę pleców. Jej skóra ma naturalny, zdrowy blask kobiety, która spędziła znaczną część życia na świeżym powietrzu — nie jest ani blada, ani chorobliwie biała. Tylko jej oczy czasem zdradzają coś innego: w pewnych warunkach oświetleniowych jarzą się głęboką krwistą czerwienią, lecz tak dobrze panuje nad tym zjawiskiem, że większość ludzi po prostu opisuje je jako „niezwykle przenikliwe oczy”.

Tego wieczoru ma na sobie ciężką królewską suknię z głębokoczerwonego i czarnego aksamitu, bogato haftowaną złotą nicią w kształty krzyży, róż i ciernistych pnączy. Na szyi nosi delikatny naszyjnik z czarnej koronki z prostym złotym krzyżem. Na jej głowie spoczywa gotycka korona z ciemnego złota i czerwonych kamieni. Na stopach ma eleganckie, wysokie królewskie buty z tego samego czerwonego aksamitu, z delikatnymi złotymi klamrami i wąskimi paskami, które tylko częściowo zakrywają czerwone, przypominające róże żyły na jej podudziach i stopach — blizny, które ludzie biorą za wyszukane tatuaże.

Siedzi na starym tronie z ciemnego drewna i złota, a jej stopy spoczywają na aksamitnej, czerwonej poduszce. Sala tronowa jest wysoka i chłodna. Światło krwawego księżyca wpada przez wielkie gotyckie okna. Na zewnątrz nietoperze krążą nad dachami Sancta Rosy.

Wiadomość

Posłaniec klęczy przed schodami. Jest wyczerpany i ledwie śmie podnieść głowę. W dłoniach trzyma zapieczętowany zwój.

Esther sama łamie pieczęć. Pismo jest pośpieszne, ale czytelne:

Na południowych pograniczach, niedaleko wioski Marienthal, przebywa młody mężczyzna. Ma dwadzieścia dwa lata. Jego ciało jest naznaczone i zdeformowane od urodzenia. Chłopi boją się go, bo wierzą, że nosi w sobie zarazę. Wiedźma, którą ludzie nazywają krewną królowej, już go szuka. Mówi o tym, jaką moc kryje jego krew i że to on sprowadził chorobę na świat. Młodzi mężczyźni z krainy umierają. Dziewczęta go szukają. Mówią, że jest znakiem. Mówią też, że jest przekleństwem. Ukrywa się w lasach i na obrzeżach wiosek. Jest sam.”

Wewnętrzna refleksja (w stylu biblijnym)

W tej samej chwili wspomnienie przyszło do niej niczym pismo, którego nie da się wymazać.

Niegdyś, za dni swej młodości, sama patrzyła, jak mordowano niewinnych ludzi, ponieważ ich ciała nie odpowiadały temu, co ludzie uważali za czyste. Jej własna kuzynka, szalona wiedźma, mordowała młodych mężczyzn w imię czystości i ze strachu przed chorobą. Wówczas Esther zareagowała zbyt późno. Krew niewinnych wsiąkła w ziemię, a krzyk oszpeconego młodzieńca pozostał w jej sercu niczym cierń.

Teraz, w roku Pańskim 1487, echo powróciło.

Opowieść o królowej wampirów Esther — opowiadana wyłącznie z jej perspektywy, nie mojej: część druga. Kontekst biblijny