WHITEPINE! PIERCE

W posiadłości Whitepine należącej do rodziny Hemlocke. Kochanie, powinieneś był przyjść.

Nie zostaniesz ze mną, skarbie? Kiedy moje ściany zaczynają płonąć, płonąć, płonąć?

W kątach wciąż są pajęczyny, a podwórko jest pełne kości. Nie zostaniesz ze mną, skarbie? Kiedy ten dom przestaje być domem?

Kiedy dom przestaje być domem?

Proch, popiół, pył na pył. Diabeł czyha na nas oboje. Niech moje klątwy wreszcie spoczną, okaż mi miłosierdzie.

„Kochanie, wszystko, co robię, robię z miłości do CIEBIE.”

„Jeśli nawet nie chcesz mojej miłości, dam ją komuś, kto jej chce. Komuś, kto docenia wygody pozłacanej klatki.”

„Komuś, kto nie próbuje odlecieć, gdy tylko zawoła Matka Natura, komuś, kto potrafiłby pokochać te mury.”

„Które otulą ją blisko i zapewnią jej bezpieczeństwo. I pomyśli o nich jak o moim uścisku

.” „Jakie było twoje ulubione jedzenie?” „Ja? Och, wszystko mi jedno — śmieci, odpadki, resztki z obiadu. Przywykłem do resztek.” ... „Nie siadam. Mówię ci, że nie aportuję. ... Nie robię tego, bo mi rozkazałeś, tylko dlatego, że mi cię żal.”

((TAK, nawiązanie do Hadestown pasuje do pana Pierce’a.))