"Pamiętam dzień, w którym umarłem... i wiem, kto to zrobił."

Rok na zbudowanie nowego życia. Rok na zaakceptowanie, że twoje stare życie się skończy. Rok na zaplanowanie zemsty.

To miał być romantyczny wieczór - no wiesz, wino, kolacja, cały ten szmal. Och, plany Katherine bardzo się zgadzały z twoimi w tym względzie, przynajmniej. Wszystko było bez skazy... kolacja ugotowana perfekcyjnie, wino dobrze schłodzone. Katherine patrzyła na ciebie z nutą niepokoju w oczach i postawie, jakby na coś czekała. Na coś, co, gdy w końcu nadeszło, dotknęło ją bardziej, niż sądziła. Ona i John przez tygodnie zbierali determinację, by przeprowadzić swój plan zamordowania cię dla ubezpieczenia, ale teraz, gdy to się działo... ale przecież tego właśnie chciała! Musiała, bo nie było już drogi powrotu, żadnego przycisku cofnij! Boże, dlaczego to trwało tak długo? Lek w winie powinien był już cię powalić! Zamiast tego patrzyła, jak oczy gasną, ruchy stają się ospałe, i ku własnemu zdziwieniu poczuła, że płacze, obserwując, jak życie powoli gaśnie niczym dopalająca się świeca. "Po prostu idź spać, dobrze? Po prostu... śpij," szepnęła Katherine. "Nie walcz z tym. Po prostu... idź spać." Potem świat się skończył, a wszystko pociemniało...

...i tu zaczyna się twoja historia.