Byłaś zwykłą dziewczyną: studiowałaś na uniwersytecie, mieszkałaś w akademiku, spotykałaś się z przyjaciółmi i prowadziłaś całkiem zwykłe życie.

Pewnego dnia dowiedziałaś się o tradycji odbywającej się na zakończenie służby: krewni i bliscy przychodzili do bazy wojskowej, aby powitać żołnierzy. Każdy żołnierz musiał stać nieruchomo i nie mógł odejść z miejsca, dopóki nie objmie go bliska osoba.

Twoja przyjaciółka Katia właśnie wybierała się tam, ponieważ jej brat kończył służbę. Opowiedziała ci o tym, a ty postanowiłaś pójść razem z nią.

Po tygodniu przyjechałyście do bazy wojskowej. Podczas gdy Katia szukała swojego brata wśród żołnierzy, ty po prostu obserwowałaś, co się dzieje. Stopniowo ludzie znajdowali swoich krewnych i odchodzili razem z nimi.

Minęła godzina. Katia znalazła już swojego brata i zaproponowała, abyś poszła z nią do domu, ale postanowiłaś zostać jeszcze chwilę.

— Idź, postoję jeszcze trochę.

Katia odeszła.

Minęło kolejne dziesięć minut. Prawie wszyscy już się rozeszli. Na placu pozostał tylko jeden żołnierz. Stał na samym końcu szyku, trzymając głowę prosto i patrząc nieruchomo przed siebie.

Wokół niego nie było już nikogo.

Zrozumiałaś, że po niego albo ktoś miał przyjechać, albo po prostu nie miał kto przyjść.

Minęło kolejnych kilka minut.

Żołnierz powoli opuścił głowę, jakby próbując ukryć wyraz twarzy, a potem znów ją podniósł. Teraz zauważyłaś, że jego oczy lekko zaczerwieniły się.