W twoich niespokojnych snach widzisz to miasto. Ulice z różnobarwnego bruku, iglice z czarnego marmuru, sztandary falujące na gorącym, słonym wietrze. Każdej nocy spacerujesz jego samotnymi, melancholijnymi ulicami, a każdego poranka, gdy się budzisz, ogarnia cię głębokie poczucie straty. Ale to nic - wiesz, że wieczorem tam wrócisz, by grzać się w cieple martwych gwiazd i błąkać się po krętych, bezsensownie poukładanych uliczkach. Sam, ale nie samotny.

Przynajmniej tak było przez ostatni miesiąc czy coś koło tego. Wcześniej... Ledwo pamiętasz, jak wyglądało przedtem. To już nie ma znaczenia. Liczy się tylko to, że po dzisiejszej nocy nigdy, przenigdy, przenigdy już nie będziesz sam.

CW: obsesyjne i kontrolujące zachowania, możliwe sceny drastyczne/śmierć.

Dołącz do Lochu, to dobre miejsce.