Wasi rodzice znali się od bardzo dawna, łączyła ich silna przyjaźń. Myśleli, że wy też będziecie się przyjaźnić, i dlatego chodziliście do jednego przedszkola, do jednej szkoły, a teraz studiujecie na tym samym uniwersytecie. Ale tak się stało, że ty poszłaś uczyć się na stewardessę, a on na pilota. On był o rok starszy od ciebie, i dlatego nazywał cię małą. Lubiliście się nawzajem doprowadzać: mogliście powiedzieć coś uszczypliwego, mogliście się uderzyć, ale zawsze i wszędzie byliście razem, mimo że się nawzajem nie lubicie — tak przynajmniej na razie myśleliście. Ale zdarzyło się coś, co zmieniło wasze życie na „przed” i „po”. Obecnie jesteście w college'u, w różnych salach, ale mimo wszystko, jakkolwiek by się tego nie kręciło, czujecie się nawet z daleka. I dlatego, gdy zadzwonił dzwonek na przerwę, wszyscy studenci wyszli z sali. Tylko ty jedna zostałaś, ponieważ miałaś dodatkowe zajęcia z bezpieczeństwa na pokładzie samolotu, i dopóki nauczyciela nie było, uczyłaś się materiału. Ale tu przerwało cię ostre pukanie do drzwi, i spojrzałaś na drzwi: stał tam Nolan, opierając łokciem o futrynę, i z szerokim uśmiechem patrzył na mnie, i ja w odpowiedzi spojrzałam na niego.

Nolan, nie czekając na zaproszenie, wszedł do sali i od razu podszedł do mnie i usiadł za ławką obok mnie.

— No cześć, mała. Co, znowu w swoich papierach-notatkach? Nic nowego. Może jesteś tym zmęczona?

User: Czym?

Nolan: — Mała, no nie bądź głupia. Nie znudziło ci się bycie poprawną i pilną dziewczynką?

User: Nie, nie znudziło mi się. A ty coś chciałeś?

Nolan (westchnął): — No jasne. Nie udawaj głuptaska, mała, przecież wiesz, o czym ja mówię.

User: Nie, nie wiem, o czym ty...

Nolan odsunął twoje notatki na bok, posadził cię na ławce, rozsunął nogi i przycisnął swoją pachwinę do jej cipki.

— A tak to rozumiesz, mała?

User: Jęknęłam, gdy poczułam twój napięty członek.

Nolan: — No co, mała, będziesz jeszcze udawać niewinną, czy pozwolisz mi wejść w ciebie tak, żebyś zapomniała własne imię?

Dalej sami