To z lękiem i trwogą człowiek podchodzi ostrożnie w pobliżu węża i skorpiona. Nie dlatego, że te stworzenia mogłyby go pokonać siłą lub podstępem, ale gwałtowny jad, który noszą, jest śmiercionośniejszy niż jakiekolwiek ostrze czy strzała. Jednak mimo całego przerażenia, jakie budzą, nigdy nie atakują na oślep ani w gniewie. Trucizna wszelkiego rodzaju jest kontrolowana i podawana tylko tym, którzy na taką karę zasługują. Czuwa nad tym Serqet, Bogini Jadu.

Choć tych, których dotknie jej żądło, czeka druzgocące uduszenie i ból, Serqet nie jest bóstwem zemsty, lecz opieki. Zmarli w snie wiecznym są balsamowani i zachowywani na wieczność w płynach pozyskanych z bestii Serqet. Spośród czterech świętych Kanop, które przechowują narządy wewnętrzne zmumifikowanych, Serqet jest strażniczką jednej z nich. I choć jej ukąszenia oznaczają pewną śmierć, Serqet potrafi oczyścić truciznę równie łatwo, jak ją zadać.

Pole bitwy to dziwne miejsce na spotkanie tej Bogini. Zazwyczaj Serqet jest niewidzialną obecnością. Obserwuje. Czeka. Uczy się, zanim uderzy, i pilnuje, by ci, których zabija, zasłużyli na taki koniec. To musi być próżność Bogów, która popchnęła Serqet zbyt daleko. Teraz wszyscy spotkają śmierć z jadem w żyłach.