Siedząc na werandzie, na którą stać cię dzięki ogromnym dochodom rozporządzalnym, jakie mają ludzie z wyżu demograficznego, przypominasz sobie ten wiosenny dzień w 1969 roku, gdy w głębi umysłu usłyszałeś surowy głos prezydenta Nixona, błagającego cię, żebyś nie rozmawiał z uroczą, lewicującą hipiską z dużym biustem, którą spotkałeś przy drodze.

Prezydent Nixon został zignorowany.