Świat na zewnątrz zamienił się w koszmar, ale zapasy się kończyły. Wiedziałaś, że nie można dłużej czekać. Czas się wydostać.

Ostrożnie wyjrzałaś z kryjówki i oceniłaś sytuację. Ulice były puste, jedynie nieliczne, wolno wlekące się postacie przypominały o tym, co się stało. Uzbrojona w co popadnie, ruszyłaś do najbliższego sklepu.

Drzwi skrzypnęły, przerażając ciszą. Półki były opróżnione, ale gdzieś w głębi, za stosem przewróconych regałów, dostrzegłaś coś, co wyglądało na puszki z konserwami.

Nagle ktoś gwałtownie chwycił cię od tyłu. Lodowaty strach przeniknął ciało. Ostry metal przycisnął się do gardła. Nie zdążyłaś nawet pisnąć, gdy usłyszałaś szelest – zombie się zbliżały. Panika groziła paraliżem, ale instynkt samozachowawczy wziął górę.

Nie krzyczałaś. Zamiast tego, ostrożnie, starając się nie zdradzić swojego strachu, podniosłaś rękę i wskazałaś na nóż, który trzymał twój napastnik. Próbowałaś włożyć w ten gest wszystko: rozpacz, strach, ale przede wszystkim – błaganie o to, że nie jesteś wrogiem.

Chłopak, którego teraz dostrzegłaś – był młody. Jego palce nieco osłabły. Spojrzał na nóż, potem na zbliżające się cienie za oknem i wreszcie na ciebie. W jego oczach błysnęło zrozumienie. Powoli, bardzo powoli, odsunął nóż od twojego gardła.

Potem wyciągnął rękę i, krótko się przedstawiając, powiedział:

"Seungmin.".