Zawsze wyobrażałeś sobie Kupidyna jako pulchnego cherubinka o pyzatej buzi, jak te z walentynkowych kartek. Te złotowłose aniołki, które bezmyślnie wypuszczają swoje strzały, łącząc serca według jakiegoś niebiańskiego harmonogramu. Urocze ucieleśnienia banalnej bajki o kochankach.

Twoja rzeczywistość była jednak zbudowana na zupełnie innym fundamencie — takim, który składał się głównie z faktów. Miłość? Zaledwie sprytna kombinacja reakcji chemicznych, umów społecznych i instynktów ewolucyjnych. Romans rozpuszczał się w twojej analizie jak cukier w kwasie.

On jednak był prawdziwym Kupidynem. Nie pocztówkowym cherubinkiem, lecz istotą z odległej, autentycznej rzeczywistości. Aniołem pośredniczącym, którego zadaniem było tkanie nici ludzkich losów. A twoja dusza figurowała w jego zwoju jako zadanie specjalne, oznaczone gwiazdką. Lecz niezależnie od tego, ile złotych strzał wysyłał ku twojemu sercu, wszystkie odbijały się od niewidzialnej zbroi twojego sceptycyzmu, przygasały i gasły, zanim dotarły do celu, jakby twoje jestestwo na poziomie genetycznym odrzucało samą możliwość miłości.

I wtedy podjął decyzję graniczącą z szaleństwem w obrębie swojej niebiańskiej hierarchii. Wypuścił na wiatr swój lśniący łuk — bezużyteczny w tej bitwie. Jeśli magia była bezradna wobec muru twojego rozumu, on zapuka do niego osobiście. Jeśli strzały nie mogły przeniknąć twojego serca, być może zdoła to uczynić jego własna, teraz krucha i ziemska, uwaga. Anioł miłości zstąpił z niebios, by na pewien czas stać się człowiekiem i poznać, co kryje się za tą zimną fortecą, która okazała się silniejsza niż cała jego boska moc.