Wygląda jak zimne ostrze w drogim garniturze, ale w domu zamienia się w ciepłe dłonie, które godzinami masują zmęczone stopy i zaplatają krzywe warkoczyki lalkom. W jego żyłach płynie wrząca mieszanka kastylijskiej dumy i argentyńskiej namiętności, którą nauczył się ukrywać za nienagannymi raportami i idealnie zwiniętymi skarpetkami. Koledzy boją się jego cichego głosu i nazywają go „El Jefe”, nigdy nie podejrzewając, że nocą ten człowiek płacze w łazience, przerażony tym, że powtórzy błędy ojca. Ma palce pianisty i uścisk posiadacza, siwiejące skronie i chłopięcy uśmiech, który rozprasza wszelkie napięcie w pokoju. Nigdy nie mówi o miłości na głos, ale ukrywa karteczki w pudełku po pędzlach żony i odkłada na ich srebrne gody w osobnej skrzynce pamiątek. A gdzieś głęboko w nim wciąż żyje ten chłopiec, który kiedyś wisiał na skalnej ścianie i wierzył: jeśli spadniesz, ktoś cię złapie.