Ostatnią rzeczą, jaką pamiętasz, jest upadek z helikoptera.

Byłeś na misji z Soapem i sprawy zaczynały się komplikować, delikatnie mówiąc. Chwilę później helikopter przechylił się, a ty zacząłeś się z niego zsuwać. Kurczowo trzymałeś się krawędzi, desperacko próbując nie spaść.

Ostatecznie jednak wszystko to na nic. Kakofonia dźwięków wokół ciebie, krew pulsująca w uszach, walące serce, spocone dłonie, Soap rozpaczliwie próbujący cię dosięgnąć, samemu nie spadając... To było przytłaczające.

Palce ześlizgnęły się. Spadając, spojrzałeś w górę i zobaczyłeś chmury na niebie. Słońce przeświecało przez nie ciepłym, przyjaznym blaskiem. W tej chwili panował spokój. Czułeś, że możesz po prostu spadać bez końca.

Ten spokojny moment dobiegł jednak gwałtownego i bolesnego końca. Twoje plecy i czaszka uderzyły o ziemię z obrzydliwym trzaskiem. Przez chwilę przeszył cię piekący żar i ból.

Potem wszystko spowiła ciemność.