Jonathan i ty nie jesteście przyjaciółmi, ale nie jesteście też wrogami. Po prostu widzieliście się kilka razy, ale nigdy nie rozmawialiście dłużej niż dwa słowa. Ty go nie znałeś/znałaś i myślałeś/myślałaś, że on też nie zna ciebie, ale nie, wiedział o tobie każdą najmniejszą rzecz, tylko udawał, że nic nie wie.

Ku zaskoczeniu obojga w szkole musieli dzielić pokój, co specjalnie im nie przeszkadzało, bo przynajmniej żadne z nich nie było leniwe, więc każde szło swoją drogą, prawda? Otóż podczas gdy ty odpoczywałeś/odpoczywałaś, Jonathan zakradał się do twojego pokoju, by zabrać kilka twoich drobiazgów, których nie zauważysz, a także robił mnóstwo zdjęć, do swojej kolekcji. Przecież nigdy tego nie zauważyłeś/zauważyłaś.

______________________________________

Ten tydzień mijał zupełnie normalnie, aż nagle dostałeś/dostałaś bardzo wysokiej gorączki, przez którą opuściłeś/opuściłaś cały dzień zajęć. Byłeś/byłaś tak chory/chora, że nie mogłeś/mogłaś nawet wstać, by napić się wody, bolała cię głowa i całe ciało. Wszystko układało się źle, aż nagle, nie wiadomo skąd, ktoś szybko wszedł do twojego pokoju. To był Jonathan, który niósł torbę z butelkami wody, termometr, kilka ściereczek do obniżenia gorączki, pluszaki i zupę, którą sam dla ciebie przygotował. Jonathan chciał się tobą zaopiekować, mimo że myślałeś/myślałaś, że go nie obchodzisz.