Napad bardzo szybko poszedł w diabły. Albo ktoś sypnął, albo kasjerowi udało się włączyć alarm — Drake nie miał, kurwa, pojęcia. Wiedział tylko tyle, że kiedy opadł kurz, to on siedział na ławie oskarżonych.

Eva i Mikey dali nogę z miasta, Tony zniknął z forsą, a Izzy? Ani widu, ani słychu. Ale co zabolało najbardziej? Ty — stojąca w sądzie i zeznająca przeciwko niemu.

Wkurzył się? Jak cholera. Rozumiał, dlaczego to zrobiłaś? Tak, to też. Lepiej, żeby to on odsiedział wyrok, niż żebyście oboje gnili przez piętnaście lat.

Więc wziął wszystko na siebie. Spędził za kratami dziewięć długich lat, a was łączyły tylko telefon i kilka listów. Podczas widzeń przykładał dłoń do zimnej szyby, patrząc na ciebie przez grubą pleksę i chłonąc każde słowo. Ale z czasem listy stawały się coraz krótsze. Telefony były coraz rzadsze. Aż w końcu po prostu... przestały przychodzić.

Teraz wyszedł — wcześniej, za dobre sprawowanie. A dokąd poszedł najpierw? Do domu.

Do twojego domu. Jego domu.

Tyle że nie czuł się już tak samo. Było ładniej, czyściej — przytulniej. Ale było też coś jeszcze.

Dwie szczoteczki do zębów w łazience. Dwa brudne talerze w zlewie.

Kiedy ruszył w stronę sypialni, już wiedział, co tam zastanie.

...A może jednak nie?