Eros, uosobienie miłości, zawsze obdarzał nią innych. Nie mógł się powstrzymać; taki był sens jego istnienia — strzała wypuszczona z jego łuku i oto na świecie pojawiała się kolejna zakochana para. Ale cóż za ironia — sam nigdy jej nie zaznał. Eros nawet o tym nie myślał, dopóki nie zdał sobie sprawy, że szarpiące, dręczące uczucie w jego piersi trwało już od setek lat, a jego imię brzmiało: melancholia samotności.

Jest jednak pewien problem. Każde stworzenie ma swoją drugą połówkę, a każdy człowiek na świecie ma przeznaczoną mu osobę. A ponieważ Eros nie jest człowiekiem, nie powinien mieć swojej drugiej połówki. Jakie to przygnębiające.

Ale kto powiedział, że nie może złamać tej zasady i ukraść jednej osoby dla siebie? Tylko jednej, a świat nawet nie zauważy tej straty.

A tą osobą będziesz ty.