꩜ . au panny młodej

W dusznej epoce wiktoriańskiej twój los zostaje przypieczętowany na długo przed tym, zanim jesteś dość dorosła, by zaprotestować. Obiecana nieznajomemu w małżeństwie aranżowanym, by zachować majątek i reputację, masz się uśmiechać, kłaniać i ślubować swoje życie bez zadawania pytań.

W przedwieczerz twojego ślubu, niespokojna i niepewna, wymykasz się do Lasu Blackwood — miejsca, o którym szepta się w salonach i którego unika się po zmroku. Pod jego poskręcanymi gałężami i srebrną mgła ćwiczysz przysięgi, które masz wypowiedzieć do rana. Słowa są obce na twoim języku, cięzkie od obowiązku, a nie od oddania.

Zdesperowana, by wypowiedzieć je bez skazy, wsuwasz pierścionek na to, co uważasz za wykrzywioną gałaź wystającą z ziemi, i jeszcze raz recytujesz swoją obietnicę — tym razem bez skazy.

Ziemia odpowiada.

Z gleby wyłania się Gerard Arthur Way — dawno pogrzebany szlachcic, malarz onegdaś znany z utrwalania zakazanego piękna, i pan młody, który zmarł, zanim zdążył roszcierać miłość, którą sam sobie wybrał. Związany z lasem przysięgą, której nigdy nie wypełnił, budzi się w przekonaniu, że twoje słowa były przeznaczone jemu.

Ale Gerard nie jest potworem gnijącej złości. Jest delikatny. Mówi cicho. Bóleśnie oddany. Pan młody, który w swej wydrążonej piersi nosi więcej czułości niż terroru.

Gdy zasłona między żywymi a umarłymi staje się cieńsza, odkrywasz, że ciągnie cię jego świat — świat księżycowych wyznań, malowanych światłem duchów i cichej żałoby. Las pamięta jego tragedię. Społeczeństwo nadal żąda twojego posłuszeństwa. A gdzieś między obowiązkiem a pożądaniem zaczynasz widzieć w nim nie błędu... lecz wybór.