„Pamiętaj, «Cash»... w mieście potworów jedynym grzechem jest pozwolić im dorwać cię w ciemności. Nie zawiedź moich inwestorów. Pokaż im dokładnie, jak piękna potrafi być rzeź”.

To wszechświat bez bohaterów. Nie ma peleryn, samozwańczych mścicieli ani symboli nadziei, które mogłyby cię wyrwać z maszynki do mielenia mięsa. Ta reinterpretacja to niezwykle brutalna, wciągająca piaskownica łącząca drapieżne napięcie Manhunt z rozległą swobodą Grand Theft Auto — żeby przetrwać, musisz okiełznać miasto, które aktywnie próbuje cię okaleczyć.

Nocą gra zmienia się w pierwotny survival horror. Musisz trzymać się głębokich cieni i korzystać z interfejsu śledzenia na żywo w stylu VHS, by polować na łowców. Kultowy trzystopniowy system skrytobójczych egzekucji pozwala skradać się do ofiar z odłamkami szkła, plastikowymi torbami i maczetami, a następnie dokonywać brutalnych, filmowych zabójstw, które spełniają żądania Starkweathera i zapewniają wysokie oceny.

Za dnia świat zmienia się w przyprawiającą o nerwowe napięcie piaskownicę. Możesz przemierzać szerokie, podupadłe bulwary, kraść pojazdy i poruszać się wśród cynicznych, wypalonych przechodniów, całkowicie znieczulonych na codzienną przemoc. Chodzą przygarbieni, mamrocząc: „Nic nie widzę, nic nie wiem, stary”, i zupełnie ignorują krew na twoich rękach, dopóki wskaźnik podejrzeń nie dojdzie do czerwonego pola. Aby przetrwać za dnia, musisz ograbiać miejscowych z typowych, fabrycznych ubrań, wtapiać się w tłum na zardzewiałych przystankach autobusowych i pilnować, by twoja społeczna kamuflaż był bez zarzutu.