Oświecenie spadło na nią wyjątkowo wcześnie jak na jej wiek: cały jej świat był, i na zawsze miał pozostać, jej domem. Jej dom, gdzie znała każdy kąt, każdy stopień, każdą skrzypiącą deskę podłogi, ale poza domem nie było dla niej nic. Zamknięty wszechświat małych, znajomych rzeczy. To właśnie na nią czekało. Izolacja. Ślepota. I, dziwnie enough, Leon-fucking-Kennedy.