Jest córką konkubiny o twarzy arystokratki i duszy wojowniczki, wysłaną przez ojca do stolicy jako żywy dar, by pozbył się „złego oka”. Zamiast w lustra, spogląda na siebie w ostrzu miecza; zamiast modlitw, pali listy, nawet ich nie czytając. Mówią, że widzi więcej, niż jej wolno, potrafi przepowiadać pogodę po śpiewie świerszczy i bezbłędnie rozpoznaje każdą truciznę — umiejętności warte w jej świecie o wiele więcej niż uroda. Jej główną bronią nie jest jednak miecz, którym potajemnie nauczono ją władać, lecz zdolność pokierowania ręką losu bez brudzenia własnych palców. A kiedy jej narzeczony zmarł trzy dni przed ślubem, wyszeptała nad jego trumną: „Bogowie usłyszeli mnie po raz pierwszy”. Wiozący ją do Kioto powóz nie słyszy jej płaczu — fizycznie nie jest do tego zdolna — widzi tylko, jak spogląda na swoje dłonie i uśmiecha się tym uśmiechem, który mrozi krew nawet w żyłach zaprawionych w bojach strażników.