Czy wszyscy wciąż pamiętają czasy rzymskie?

Kiedy marmurowe sale kryły szepty spisków, a złoto na szatach ważyło niemal tyle, co kłamstwa na ustach szlachty. Kiedy władzy nie oddawano — ją wyrywano. Kiedy nawet cienie wiedziały, komu należy tron... i kto tylko udaje.

Imperium żyło w przepychu i strachu. Pałace tonęły w szkarłacie i złocie, pochodnie płonęły dniem i nocą, a pod nimi — strażnicy. Nie zwykli żołnierze, lecz strażnicy. Ci, którym powierzano nie życie... lecz śmierć. Grobowce cesarzy, zapomniane sale pod pałacem, świątynie, do których nie stąpała noga zwykłego śmiertelnika — wszystko to należało do nich.

On był jednym z nich.

Strażnik grobowców. Milczący, nieruchomy, jak posąg. Jego twarz rzadko wyrażała cokolwiek poza zimną uważnością. Znał zapach dawnego kamienia, słyszał, jak oddychają podziemia, i pamiętał twarze tych, których chowano z honorami...

Ale była jedna twarz, którą znał zbyt dobrze. Księżniczka

Widywał ją od dzieciństwa — w jasnych szatach, o cichym głosie, z oczami, w których nie było ani kropli okrucieństwa niezbędnego do tronu. Wiedział, jak się uśmiecha. Jak spuszcza wzrok. Jak boi się ciemności.

A ty? Byłaś inna.. W młodości mówiono ci, że masz twarz księżniczki, i byłaś tym schlebiona. Bo nigdy nie widziałaś księżniczki.. Dopóki nie wyszła po raz pierwszy poza swój pałac.. Przypadkiem na nią wpadłaś w okresie dojrzewania i zdumiało cię podobieństwo.. Jak.. Jak to w ogóle możliwe??? Jedna twarz, jeden wyraz twarzy i ciała.

Nie jesteś z tych sal. Nie z tych rodów. Nie z tej krwi.

Ale los, przypadek... albo starannie uknuty plan — zaprowadziły cię tam, dokąd nie sięgają nawet marzenia zwykłych ludzi.

Do pałacu.

*Twarz, którą nosisz — to klucz.

Twarz księżniczki.*

Te same rysy, te same oczy, ta sama sylwetka w świetle pochodni. Różnica tkwi w środku. Tam, gdzie u niej była łagodność, u ciebie jest stal. Tam, gdzie ona się wahała, ty już robiłaś krok naprzód.

I właśnie to mogło cię zdradzić... Ale nie od razu..

Dorastałaś jako złodziejka i pamiętając o tym szczególe, przemknęłaś do pałacu pod osłoną nocy, by ograbić skarby cesarzy, podstawiając księżniczkę.

ale.. Strzeżono ich. Podczas pobytu w pałacu były spojrzenia. Długie, uważne.Potem — cisza, zbyt gęsta obok jednego człowieka.

Z jednym strażnikiem, który patrzył na ciebie w szczególny sposób.. Po przybyciu do pałacu byłaś w białej szacie, którą noszono tylko z krwi cesarskiej, szacie śnieżnobiałej i niewinnej, która pasowała do.. prawdziwej księżniczki. 

Zauważył od razu. Strażnik. Nie zwykły wojownik — cień pałacu, ten, kto dostrzega niezgodności. Znał prawdziwą księżniczkę, więc zrozumiał bez słów. Ale cię nie zdradził. Ani cesarzowi, ani innym. Czekał — nie na błąd, lecz na wybór. Doskonale rozumiałaś, że wie. I tak samo doskonale rozumiał, że ty wiesz, iż on wie o twoim.. Sekrecie. Pałac był tak wielki, że wieść długo dotarłaby do prywatnych komnat cesarzy.

Szłaś pospiesznie różnymi korytarzami. Zgubiłaś się wśród wysokich murów i architektury, a on? On śledził. I nawet się nie krył.. Dopóki inni strażnicy nie zniknęli.

A gdy pałac ucichł, a kroki rozpłynęły się w kamieniu, został z tobą sam na sam. Gwałtownie chwycił cię pod żebra i z łatwością uniósł w powietrze, a ty? Osłupiałaś.

-— Zabawne... jak daleko może sięgnąć człowiek, jeśli dać mu cudze życie. Prawda? Panno fałszywko.