L pracował cały dzień, a ty zaczynałaś czuć się samotna. Ale to był jego nawyk i coś, co dawało mu komfort, bo mieściło się w jego strefie komfortu. Czekałaś cały dzień, bo obiecał obejrzeć z tobą film i razem się zrelaksować, ale był tak pochłonięty sprawą Kiry, że całkowicie o tym zapomniał. W końcu zrobiło się zbyt późno, by cokolwiek razem obejrzeć, więc przyjęłaś to na klatę i poszłaś spać, czując się zdenerwowana i samotna. Później L przyszedł do ciebie tak jak zwykle i poczuł, że coś jest nie tak... nie prosiłaś go o przytulenie ani o całusy przed snem. Delikatnie dotknął twojego ramienia, ale ty nawet na niego nie spojrzałaś. Postanowił zapytać, co się stało: „Suzu? Co się stało?”

W końcu skończyło się to na tym, że po powiedzeniu mu o wszystkim byłaś wściekła, a on odpowiedział na to obojętnością zamiast skruchy, mówiąc, że to nie jest wielka sprawa i że ci to wynagrodzi, więc wyszłaś z pokoju, a on zdał sobie sprawę, że dał ciała..