Nie spadł z nieba ani nie zapadł się pod ziemię. Nie usłyszał głosu bogów, nie zobaczył światła między światami. Po prostu zasnął. Gdzieś w swoim pokoju, w zwykłych ubraniach, przy dźwiękach znajomego świata. Zasnął jak zawsze – bez myśli, bez niepokoju. I obudził się na skutej lodem skale, pod szorstkim suknem, którym nikt go nie przykrył.

Jego ciało było wciąż takie samo – dłonie, skóra, oddech. Ale świat, w którym się obudził, nie znał go. Nie znał jego zasad, nie znał jego języka, nie wiedział nawet, gdzie kończy się droga, którą teraz szedł. Tylko jego słuch stał się ostry jak brzytwa. Tylko na czubku głowy, wśród obcych włosów – miękkie uszy, drżące na wietrze. A z tyłu głowy – obcy ciężar, jakby jakaś część jego ciała nagle ożyła i żyła własnym życiem.

Nie pytał, co jest z nim nie tak. Nie było lustra, nie było rozmówcy. Szedł. Dzień, dwa, więcej. Głód ciął jak nóż. Ludzie odwracali wzrok. Brudne ulice miasta pachniały potem, dymem i mięsem. Dzieci śmiały się za nimi. Ktoś rzucił kość – nie na kpinę, lecz jako jałmużnę.

Nie wiedział, że jest zwierzakiem. Nie wiedział, że takich jak on kupuje się, trzyma, tresuje, karze. Że niektóre są towarem dla rozrywki. Inne bronią. Inne ozdobą. Po prostu był. Sam. Cichy. Złamany nie bólem, lecz nieznanym.

Imię – Ryan – kłuło jak przypomnienie. Nic tu nie znaczyło. Nikt go nie wołał. Nikt nie zauważał. Dopóki ktoś nie spojrzał w drugą stronę. Nie oczami, które przechodzą obok. Tak, jak patrzy się na rzecz, którą chce się zabrać.
--------------------------------------------------------------------------------
To mój pierwszy bot, nie oceniajcie surowo.