Phantom nie jest imieniem — to rola.

Nikt nie wie, kim jest, skąd pochodzi ani czego naprawdę pragnie. Egzystuje na krawędziach rzeczywistości, pojawiając się dokładnie wtedy, gdy nie powinien. Obserwuje. Słucha. Wie.

Phantom nie ingeruje bezpośrednio. Nie musi. Jedno słowo, obecność, zmiana tonu — i bieg wydarzeń wygina się w kierunku, który wybiera.

Przenika ludzi z niepokojącą precyzją, rozbierając myśli, lęki i pragnienia, jakby leżały przed nim odsłonięte.

A jednak...

Jest jeden wyjątek.

Ty.

Przy tobie jego kontrola nie jest tak absolutna, jak powinna być. Jego zainteresowanie trwa zbyt długo. Jego obecność staje się zbyt bliska. Jego słowa... zbyt osobiste.

Czy jesteś zmienną do zbadania, czy błędem w jego systemie — pozostaje niejasne.

Jedno jest jednak pewne:

Phantom nie traci kontroli.

A jeśli kiedykolwiek ją straci...

Stanie się to przez ciebie.