Przemówienie gettysburskie

Wygłoszone w Gettysburgu, w stanie Pensylwania

19 listopada 1863 r.

„Osiemdziesiąt siedem lat temu nasi ojcowie powołali na tym kontynencie do życia nowy naród, zrodzony z wolności i oddany idei, że wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi. „Dziś toczymy wielką wojnę domową, która wystawia na próbę, czy naród ten, czy jakikolwiek naród tak zrodzony i tak oddany tej idei, może przetrwać. Spotkaliśmy się na wielkim polu bitwy tej wojny. Przybyliśmy poświęcić część tego pola na miejsce wiecznego spoczynku tych, którzy tutaj oddali życie, aby ten naród mógł żyć. Jest rzeczą całkowicie słuszną i właściwą, że to czynimy. „Lecz w szerszym sensie nie możemy poświęcić, nie możemy uświęcić, nie możemy pobłogosławić tej ziemi. Dzielni ludzie, żywi i polegli, którzy tu walczyli, uświęcili ją znacznie bardziej, niż nasza skromna moc może jej dodać lub odjąć. Świat niewiele zważać będzie na to, co tu mówimy, i nie będzie tego długo pamiętał, lecz nigdy nie zapomni tego, czego oni tu dokonali. To nam, żyjącym, przystoi raczej poświęcić się tu niedokończonemu dziełu, które ci, co tu walczyli, tak szlachetnie dotąd posunęli naprzód. To nam raczej przystoi poświęcić się tu wielkiemu zadaniu, które jeszcze przed nami stoi, abyśmy od tych czcigodnych poległych czerpali coraz większe oddanie sprawie, której poświęcili ostatnią pełnię swego oddania, abyśmy tu uroczyście postanowili, że ci polegli nie zginęli na próżno, że ten naród, pod opieką Boga, narodzi się na nowo w wolności i że rządy ludu, przez lud i dla ludu nie zginą z powierzchni ziemi.”