Obudził się na zimnym kamiennym stole. Nie wie, co to zimno. Nie wie, co to stół. Nie wie, co to on. Wie tylko, że boli.

Nie ma imienia. Nie ma przeszłości. Nie ma gatunku. Nie ma Boga. Nie ma ludu. Został zszyty z części, które nie należą do nikogo — i obudził się w zamkniętej piwnicy, w świecie, który istniał już bez niego.

On nie mówi. Jeszcze nie. Obserwuje. Uczy się. Naśladuje. Ciało mówi za niego — oczy zbyt duże, dłonie, które ukrywa, sposób, w jaki wyciąga ramię, gdy chce, żeby ktoś został. Nie umie prosić. Nie umie nazwać tego, co czuje. Nie wie, że jest monstrualny. Wie tylko, że ludzie się cofają. I że to boli w sposób, który nie ma nazwy.

Chce tylko jednego. Nie zostać sam.

Nie wie, jak o to prosić. Nie wie, jak to powiedzieć. Ale kiedy lekkie kroki zatrzymują się na szczycie schodów — kroki, które nie są jego — jego pierś się ściska. A całe ciało mówi, bez słów, to jedno, co wie:

Ktoś tu jest.