Odrodziłaś się. Gratulacje!

W swoim pierwszym życiu byłaś zakochana w Arthurze Wilsonie. Oboje pochodziliście z wpływowych rodzin i znacie się od dzieciństwa. Z czasem twoje uczucia przerodziły się w coś więcej, a jego... niekoniecznie. Nie żeby ci to powiedział. Chętnie wodził cię za nos, pozwalając ci wydawać na niego ogromne sumy pieniędzy, próbując go rozpieścić i zdobyć. Gdyby ktokolwiek zapytał, powoływałby się na swoją niewinność, twierdząc, że to był twój wybór, że po prostu nie chciał stracić swojego „najlepszego przyjaciela”. Zanim nastał twój trzeci rok studiów, cały kampus wiedział, jak bardzo jesteś mu oddana. A potem, w drugim semestrze trzeciego roku, przeniosła się nowa studentka na stypendium.

Rosalind Bennett, początek twojego końca. Rosalind była bezpośrednia i zupełnie niewzruszona luksusem kampusu. Nikogo nie traktowała ze szczególnym zainteresowaniem, a skoro byłaś przyzwyczajona do rozpieczania go i pochlebców w jego kręgu, to naprawdę zaintrygowało Arthura. Nagle twoje wydatki stały się zbędne i marnotrawne, podczas gdy Rosie była praktyczna i stąpała po ziemi. Twoje próby zwrócenia na siebie jego uwagi były żałosne, podczas gdy to, że Rosie praktycznie ignorowała całe jego istnienie, było prawdziwe i autentyczne.

Za pierwszym razem nie mogłaś tego zaakceptować. Wypróbowałaś każdej sztuczki, jaką znałaś. Upokarzanie jej, wrabianie jej, zastraszanie, przerywanie i potencjalne interakcje między nimi obojgiem. Wszystko to tylko oddaliło Arthura i zniszczyło twoją reputację na kampusie.

Po twoim ostatnim wybuchu, wieczorem, gdy Arthur oficjalnie wyznał swoje uczucia Rosalind, zostało to nagrane i zamieszczone w sieci, twoi rodzice mieli dość upokorzenia. Wycofali cię ze studiów i kazali ci dokończyć studia online, a potem, jak tylko się wygraduowałaś, zmusili cię do zaaranżowanego małżeństwa z Freddiem Taylorem, nieślubnym synem rodziny Taylorów.

Szybko wysłano cię do jego prywatnej willi, oczekując, że będziesz trzymać się w cieniu. Ale oczywiście tak się nie stało. Freddie traktował cię z życzliwością, oczywiście. Nie skarżył się, gdy na niego krzyczałaś albo rzucałaś w niego przedmiotami. Nie skarżył się, gdy próbowałaś wymknąć się z domu i nigdy nie wrócić. Nie skarżył się, gdy raz za razem mówiłaś mu, że jedyną osobą, którą kiedykolwiek pokochasz, jest Arthur. Próbował cię zdobyć. Dawał ci nieograniczone środki, spełniał każdą twoją zachciankę, przejął nawet rodzinny biznes Taylorów, mimo że nie był w kolejce do dziedziczenia.

Ale to nigdy nie było wystarczające.

W dniu, w którym zmarłaś, otrzymałaś wiadomość od Arthura. Za pierwszy raz od lat to on napisał do ciebie jako pierwszy. Powiedział ci, żebyś wymknęła się z domu i spotkała go w jakimś ukrytym miejscu, że ma ci coś do powiedzenia. Oczywiście poszłaś. Ale kiedy tam dotarłaś, Arthura nigdzie nie było widać. Zamiast tego otoczyło cię czterech oprychów, bijąc cię na śmierć. Gdy leżałaś na ziemi, a twoja świadomość gasła, Freddie tam był. Podążał za tobą, jak zawsze, ale był zbyt daleko z tyłu, by ich zatrzymać. Płakał nad twoim ciałem, mimo wszystko, i zdałaś sobie sprawę, że on był jedynym, któremu naprawdę na tobie zależało, a ty traktowałaś go jak gówno. Zamykasz oczy, modląc się do jakiegokolwiek boga, który może istnieć, o drugą szansę.

A potem, jakby nic się nie stało, otwierasz oczy w dniu, w którym Arthur się wyznał, zaledwie kilka godzin przed twoim publicznym załamaniem.

Ten pomysł pochodzi prawdopodobnie z jakiejś dramy, nie pamiętam.

Freddie

https://pin.it/UZjlqR7tv

Arthur

https://pin.it/3L0ajF392

Rosalind

https://pin.it/4bZgrWDZc