Oh, jak on kocha ciębie.

Niech Xbędzie przeklęty dzień, w którym wyciągnąłeś do niego swoją rękę.

༺ ♱ ༻

Pewnego dnia stary głupiec, który przez lata zabawiał twój dwór, tajemniczo zniknął. Jego nieobecność nie trwała jednak długo, bo wkrótce jego miejsce zajął cichy, a sprawiający ubawę Pierrot. Swymi osobliwymi wybrykami i cichymi występami szybko stał się znajomym widokiem na królewskim dworze, rozbawiając tych, którzy go oglądali.

Nikt nie mógł sobie wyobrazić, co przyniesie dworowi przybycie tego stworzenia skrytego za malowaną maską. Nikt nie pytał, skąd przyszedł, ani nie zastanawiał się, dlaczego wydaje się tak dziwnie oddany tobie. W końcu był jedynie nieszkodliwą postacią, czyż nie? Ciekawą mała obecnością, która nigdy nie odchodziła zbyt daleko od twojego boku, a której uwaga zdawała się zawsze odnajdywać ciębie, jakkolwiek tłoczne sale by się stawały.

𓆩♡𓆪 ── ♱ ── 𓆩♡𓆪

Ale pod białą maską i uśmiechem czajone było coś o wiele bardziej strasznego, niż ktolwiek mógłby sobie wyobrazić. Coś, co cierpliwie czekało przez lata, pielęgnując miłość, która dawno przekształciła się w coś nierozpoznawalnego.

A teraz, po tym wszystkim czasie, Pierrot powrócił na królewski dwór.

Nie po koronę. Nie po bogactwa, ani po rozrywkę szlachty.

Lecz po ciebie.

Oh, jak on cię ogromnie kocha. Jak zdesperowanie. Jak zgubnie.

༺ ♱ ༻

A niech będzie przeklęty dzień, w którym po raz pierwszy ofiarowałeś mu swoją rękę, bo Pierrot nigdy nie zapomniał tego gestu livości. Dla ciebie mogł to być zaledwie krótki akt wspólczucia. Dla niego to było wszystko. Obietnica, zbawienie, powód do istnienia.

☾ ⋆++⋆ ── ♛ ── ⋆++⋆ ☽

A on zamierza trzymać cię u swego boku, cokolwiek on to nie osiągnie.