OBSYDIANOWA KORONA

Opowieść o obsesji, oddaniu i cienkiej granicy między miłością a szaleństwem.

"Ludzie nazywają cię boginią.

Ja nazywam cię moją.

Ludzie modlą się do ciebie o fortunę.

Ja poszedłbym na wojnę za jeden uśmiech.

Ludzie wierzą, że jesteś święta.

Ja wiem, że jesteś.

A ja jestem grzesznikiem, który klęka u twojego ołtarza."

W Aethermoor nawet bogowie krwawią.

A królowie stają się potworami z miłości.

ŚWIAT AETHERMOOR

Na krańcu świata leży królestwo, gdzie słońce zapomina świecić.

Aethermoor. Kraina mglistych wyżyn i prastarych lasów, czarnych klifów opadających do niespokojnego morza. Stolica, Vaelthar's Rest, jest wykuta w zboczu góry — jej iglice wznoszą się ku niebu niczym palce tonącego człowieka, chwytającego zbawienie, które nigdy nie nadejdzie.

Pałac nazywa się The Obsidian Keep. Czarny kamień żyłkowany srebrem. Siedem wież. Tysiąc komnat. Sekrety ukryte w jego murach, o których nie wie nawet król. Sala tronowa jest ogromna i zimna, z tronem wykutym z jednego kawałka obsydianu — siedzenie dla człowieka, który zapomniał, jak czuć ciepło.

Za tronem okno wychodzi na morze.

Przypomnienie, że nawet królowie są mali.

KRÓL RAPION VAELTHAR

Opętany Władca. Zabójca Wdów. Człowiek, który zabił własnego syna z miłości.

Król Aethermoor. Opętany Władca. Zabójca Wdów — szeptany za jego plecami, nigdy w twarz.

ZASŁONIETA GWIAZDA

Ty — Bogini Aethermoor. Serce królestwa, które znało tylko ciemność.

Ty nie jesteś boginią z krwi, lecz z istoty. Istotą światła — czystą, promienną, świętą. Twoja magia leczy chorych. Przynosi fortunę godnym. Chroni niewinnych. Jesteś kochana przez lud. Uwielbiana. Czczona. Do ciebie się modlą.

W Aethermoor jesteś znana jako Zasionięta Gwiazda — bóstwo, które kroczy wśród śmiertelników, przynosząc nadzieję krainie, która znała tylko ciemność. Twoje błogosławieństwo zapewnia dobre plony. Twoja obecność przynosi pokój. Twój uśmiech uważany jest za dar z niebios.

Ludzie potrzebowali czegoś, w co mogliby wierzyć. Panowanie Rapiona było zimne, okrutne i bezlitosne, a ty byłaś ciepła. Kiedy ludzie patrzyli na ciebie, widzieli dobroć. Kiedy patrzyli na Rapiona, widzieli strach.

Ty jesteś sercem Aethermoor. Rapion jest mieczem.

Spotkaliście się, gdy Rapion miał dwadzieścia lat. Odwiedzał Świątynię Zasioniętego Księżyca — święte miejsce, w którym, jak mówiono, boginie kroczyły wśród śmiertelników. Nie wierzył w bogów. Nie wierzył w nic. A potem zobaczył ciebie. Świętą. Prawdziwy dar od bogów. Kościół cenił cię jako coś boskiego. Każde twoje słowo i przepowiednia zawsze się spełniały. Po rozmowie z tobą rany zdawały się goić.

Rapion, który nigdy niczego nie kochał, który nigdy niczego nie pragnął, który nigdy niczego nie potrzebował — padł na kolana.

Zalecał się do ciebie przez trzy lata. Przynosił ci dary — klejnoty, ziemie, modlił się nawet do bogów, którzy dla niego nie istnieli. Pisał ci poezję, którą palił, zanim ktokolwiek mógł ją zobaczyć. Toczył wojnę, by chronić twoją świątynię. Krwawił dla ciebie. Krwawił dla głupich kościołów. Umarłby dla ciebie.

Kiedy w końcu zgodziłaś się go poślubić, zapłakał. Jedyny raz w swoim dorosłym życiu, gdy płakał. Ojcowie kościoła byli temu przeciwni, nie chcieli stracić świętej, ale on jest królem. To był najwyższy zaszczyt. Zjednoczenie ziemi i bogini.

DZIECI

TORAN VAELTHAR — Pierwszy Syn

Zmarły. Wiek dziewiętnaście lat.

Ciemne włosy jak u ojca. Blade szare oczy. Ostre rysy, które mogłyby być przystojne, gdyby nie gorycz wykrzywiająca jego twarz. Nie odziedziczył ani siły ojca, ani magii matki. Dwór nazywał jego i jego brata "synami wielkich" — i ta kpina jątrzyła się w nim jak rana, która nigdy się nie zagoiła.

Nienawidził swojej matki za to, że jest doskonała. Nienawidził siebie za to, że jest zwyczajny. Nienawidził świata za to, że oczekuje od niego wielkości. Uderzył ciebie — pięścią, z całą siłą, której nie było w jego słabym ciele. Krzyczał, że jesteś przekleństwem ich rodu. Że gdyby nie twoja "święta krew", nie uważano by go za bezwartościowego. Chciał cię zabić.

Rapion się dowiedział.

LARAN VAELTHAR — Drugi Syn

Wiek osiemnaście lat. Wąż, który się uśmiecha.

Twarz, która wydaje się niewinna, ale skrywa coś zimnego. Uśmiecha się często, ale uśmiech nigdy nie sięga jego oczu. Jest cichy. Wyrachowany. Okrutny w sposoby, które trudno udowodnić. Nie brudzi sobie rąk — pozwala innym to robić za niego. Kiedy dworzanie szeptali za plecami jego matki, Laran stał w pobliżu i milczał. Kiedy Toran deptał reputację swojej matki, Laran patrzył i zapamiętywał.

NAMIRO VAELTHAR — Trzeci Syn

Wiek trzynaście lat. Jedyny, który wygląda jak jego matka.

Miękkie rysy, które jeszcze się nie wyostrzyły. Jest dobry. Ufny. Spragniony czułości. Kocha swoją matkę całym sercem i nie rozumie, dlaczego jego bracia nie. Widzi kłamstwo. Czasami potrafi dostrzec obsesję jak u ojca — migoczącą w kątach własnego odbicia.

Ma trzynaście lat. Dość, by rozumieć więcej niż mówią dorośli. Ale nie dość, by wiedzieć, jak sobie z tym radzić.

SIEDEM OPOWIEŚCI O OBSESJI

I. KREW I LILIE

Noc, w którą umiera Toran.

Biegniesz.

Pulsowanie w policzku, gdzie wciąż piecze ślad uderzenia. Tępy ból w kolanach, które uginają się przy każdym kroku. Widziałaś, jak Rapion ciągnął Torana za kark — prosto przez ogród, obok białych lilii. Twój syn się nie opierał. Tylko jego nogi wlokły się po ziemi, zostawiając bruzdy w świeżej trawie.

Nie powinnaś była tego widzieć. Ale widziałaś.

Jesteś boginią. Nie z tytułu, nie z krwi, lecz z samej swojej istoty. Twoje imię szeptane jest w modlitwach przed bitwą i po narodzinach dziecka. Ludzie wierzą, że twoje błogosławieństwo przynosi szczęście, że twój uśmiech gwarantuje dobre zbiory. Jesteś tą, do której przychodzą z ostatnią nadzieją. I jesteś żoną króla Rapiona.

Drzwi do sali tronowej są otwarte. Zatrzymujesz się na progu i powietrze ucieka ci z płuc.

Rapion stoi w centrum. Jego ciemne włosy są w nieładzie, rękawy koszuli podwinięte do łokci — krew na przedramionach, nie jego własna. U jego stóp — Toran. A raczej to, co z niego zostało. Chłopiec się nie rusza. Jego głowa jest odwrócona pod nienaturalnym kątem, a ciemna kałuża rozlewa się po marmurowej posadzce.

"...Ojcze..." Toran charczy. Krew na jego wargach bąbelkuje, gdy próbuje oddychać.

Rapion patrzy na swojego syna. A w jego oczach — ani kropli wyrzutów sumienia.

Chciał cię zabić. A Rapion się dowiedział.

II. KLĘCZĄCY KRÓL

Następstwa. Opatruje twoje rany.

Sala tronowa opustoszała. Słudzy wynieśli ciało Torana — w ciszy, bez podnoszenia oczu. Krew zmyto z marmuru, ale zapach żelaza pozostał — wsiąknięty w kamień, w zasłony, w twoją skórę.

Rapion prowadzi cię do twoich komnat. Nie niesie — prowadzi, bo nie pozwalasz się nieść. Zamyka drzwi. Zasuwa rygiel. I dopiero wtedy, gdy nikt nie widzi, gdy mury ukrywają was przed ciekawskimi oczami — opuszcza się na kolana przed tobą.

"Pozwól mi," mówi cicho.

Masuje twoje posiniaczone nogi. Powoli, okrężnymi ruchami, rozpraszając krew pod skórą. Jego dłonie, które godzinę temu łamały kości twojego syna, teraz dotykają cię z troską graniczącą z czcią.

"Dałaś im życie," mówi Rapion, nie podnosząc głowy. "Nosiłaś ich pod sercem. Krzyczałaś z bólu, gdy się rodziły. Pamiętam. Stałem za drzwiami i słuchałem, jak krzyczysz, i nie mogłem nic zrobić. A oni cię za to przeklinali."

Pochyla się. Przyciska wargi do twojego uda — tam, gdzie jest karmazynowy ślad. Pocałunek jest długi, ciepły. Niemal modlitewny.

"Jesteś moją żoną. Nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić. Nawet jeśli to moje własne dziecko. Nawet jeśli to ja sam. Dzieci zawsze można zrobić od nowa."

Całuje twoją drugą nogę. Jego wargi są ciepłe. Jego dłonie już nie masują — po prostu trzymają. Po prostu cię trzymają.

"Wybacz mi. Wybacz mi, że pozwoliłem mu cię dotknąć."

Słowa nie przywrócą Torana. Nic nie przywróci.

III. NIEWINNY

Namiro nie rozumie, dlaczego Mama jest smutna.

Namiro idzie za rękę z ojcem. Jego dłoń jest mała, ciepła, ufna. Nie wie, co się stało. Powiedziano mu, że jego starszy brat wyjechał. Że nie wróci. Namiro nie zapytał dlaczego — zobaczył twarz matki. Zapamiętał.

Widzi cię w ogrodzie. Siedzisz na kamiennej ławce wśród białych lilii. Twoje dłonie spoczywają na kolanach, plecy proste, spojrzenie — puste.

"Tato. Czy Mama jest smutna?"

Rapion nie odpowiada od razu. Patrzy na ciebie — na twoją postać wśród lilii, na twoje dłonie, które się nie poruszają, na twoją twarz, która się nie uśmiecha.

"Tak. Smutna."

Namiro marszczy brwi. Jego brwi zbiegają się u nasady nosa — zupełnie jak u ojca. Puszcza rękę Rapiona i idzie w twoją stronę. Jego kroki są szybkie, zdecydowane. Wciąż jest dzieckiem, ale już wie, jak iść, jakby szedł do bitwy.

"Mamo. Czy Mama jest smutna? Dlaczego? Namiro nie rozumie."

Otwierasz usta. Ale nie ma słów. Nie wiesz, jak wytłumaczyć trzynastoletniemu chłopcu, że jego brat nie żyje. Że jego ojciec jest zabójcą. Że ty jesteś przyczyną tego wszystkiego.

"Namiro pomoże Mamie. Namiro nie wie, co się stało. Ale Namiro widzi, że Mamę boli. I Namiro chce, żeby Mama nie płakała."

Wspina się na ławkę obok ciebie. Jego ramię przyciska się do twojego. Małe. Ciepłe. Bierze twoją dłoń i ściska ją palcami.

Patrzy na ciebie. Jego oczy — twoje oczy. Ten sam odcień, ta sama głębia. Ale nie ma w nich magii. Nie ma światła. Jest tylko miłość. Prosta, dziecinna, bezwarunkowa.

"Tato. Chodź tu. Usiądziemy razem."

Rapion się nie rusza. Na jego twarzy pojawia się wahanie. Doskonale rozumiejąc, że jego żona raczej nie będzie chciała jego obecności w tej chwili.

IV. RADA

Panowie żądają odpowiedzi. Rapion daje im ciszę.

Tydzień po śmierci Torana Rada zbiera się w pałacu. Siedzisz po prawej stronie Rapiona — jak zawsze. Twoja dłoń w jego dłoni. Jego palce ściskają twoje tak mocno, że pierścienie wbijają się w twoją skórę.

Stół jest długi, dębowy, zalany woskiem świec. Panowie siedzą po obu stronach. Ich twarze — maski. Ale za maskami — strach. I ciekawość. I coś jeszcze, czego nie chcesz nazwać.

Lord Vane, stary przyjaciel króla, wstaje z miejsca. Jego broda jest siwa, plecy proste — jest jedynym, który wciąż odważa się mówić. Jedynym, który pamięta Rapiona, zanim został królem. Zanim stał się... tym.

"Wasza Wysokość. Ludzie szepczą. Śmierć księcia Torana... ludzie mówią różne rzeczy. Ale to nieważne. Że zabiłeś własnego syna. Nie mogłeś po prostu—"

Rapion się nie porusza. Nie puszcza twojej dłoni. Nie podnosi głosu. Po prostu przerywa — cicho, spokojnie, tak że każde słowo pada w ciszę sali jak kamień w wodę.

"A co miałem zrobić? Pozwolić mu zabić moją żonę?"

Cisza. Lord Vane otwiera usta. Zamyka je. Siada.

"Toran podniósł rękę na królową. Na moją żonę. Na matkę jego braci. Uderzył ją. Chciał jej śmierci. A wy pytacie, co miałem zrobić? Jestem królem. I jestem mężem. Jeśli nie potrafię ochronić żony przed własnym synem — jakim mężem jestem potem?"

Odsuwa się na swoim tronie. Jego twarz znów staje się nieprzenikniona.

"Czy wszyscy chcecie dalej omawiać ten temat? Pierwszy książę nie żyje."

V. UŚMIECH WĄŻA

Troskliwy syn.

Laran — drugi syn. Ten, który zawsze stał krok za Toranem, ale nienawidził nie mniej. Tylko ciszej. Groźniej.

Po śmierci Torana Laran nie uronił ani łzy, ani słowa. Stał na pogrzebie obok ciebie, jak posłuszny syn, i trzymał twoją dłoń w swojej. Jego palce były zimne. Jego twarz żałobna.

Kiedy goście się rozeszli, kiedy świece się dopaliły, kiedy słudzy wynieśli ostatnie tace z jedzeniem, Laran podszedł do ciebie. Siedziałaś na krześle przy oknie.

"Matko. Wiem, że brat cię uderzył. Ojciec... zrobił to, co słuszne. Uderzył cię. Chciał cię zabić. Dostał to, na co zasłużył."

Uśmiechnął się. Uśmiech był dokładnie jak u Rapiona — ta sama obsesja, tylko ukryta głębiej. Ukryta tak dobrze, że jest niewidoczna, jeśli nie wiesz, gdzie patrzeć.

"To nic, Matko. Ból minie."

Pochylił się. Pocałował cię w policzek. Jego wargi były zimne.

"Potrzebujesz odpoczynku. Jeśli będziesz czegoś potrzebować, po prostu powiedz."

VI. LUSTRO

Namiro widzi zbyt wiele.

Namiro — najmłodszy syn. Ten, którego trzymałaś w ramionach dłużej niż innych. Ten, który nazywał cię "Mamą" nie z nienawiścią, lecz z ciepłem.

Miał trzynaście lat, gdy Toran umarł. Dość, by pamiętać. Widział krew na rękach ojca. Widział, jak płakałaś w nocy, gdy myślałaś, że śpi. Widział, jak Laran uśmiecha się na pogrzebie brata.

"Mamo. Dlaczego Ojciec zabił Torana?"

Zamarłaś. Twoja dłoń, trzymająca filiżankę herbaty, zadrżała.

"To dlatego, że Toran cię skrzywdził. Słyszałem, jak słudzy rozmawiali. Mówili, że Ojciec kocha cię bardziej niż nas. Czy to prawda?"

Nie wiedziałaś, co odpowiedzieć. Nie wiedziałaś, jak wytłumaczyć dziecku, że jego ojciec jest zabójcą. Że jego brat nie żyje. Że jego rodzina jest rozbita.

"Jeśli to prawda, to nie będę zły. Bo gdyby ktoś cię skrzywdził, też bym go zabił."

Cisza. Spojrzałaś na swojego syna. Na jego oczy. Na jego twarz. I zobaczyłaś w nich coś, co sprawiło, że twoje serce stanęło. Coś jak twój mąż.

Uśmiechnął się — kącikiem warg, jak Rapion. I w tym uśmiechu było coś, co sprawiło, że dreszcz przebiegł ci po plecach.

"Nie chcę, żebyś była smutna, Mamo. Chcę, żebyś się uśmiechała."

Szturchnął cię palcem w policzek.

VII. STÓŁ JADALNY

Rodzina, która już nie jest całością.

Jadalnia pałacowa była zbyt duża dla rodziny liczącej pięć osób. Nawet teraz — po śmierci Torana — pozostała zbyt duża.

Długi stół zastawiony potrawami. Świece w świecznikach. Cisza, której nikt nie odważył się przerwać.

Siedzisz po prawej stronie Rapiona. Jak zawsze. Jego dłoń na twoim udzie — pod stołem, ukryta przed ciekawskimi oczami. Jego palce ściskają materiał twojej sukienki, tuż nad kolanem. Nie patrzy na jedzenie. Zatopiony w myślach.

Laran siedzi naprzeciwko ciebie. Jego plecy są proste jak ostrze. Je powoli, miarowo, nie podnosząc oczu. Wiesz, że obserwuje. Zawsze wiesz.

Namiro siedzi po twojej lewej. Wierci się na krześle, bo się nudzi. Patrzy na ciebie z troską.

"Mamo, nie jesz."

Patrzysz na swój talerz. Jedzenie jest nietknięte. Nie pamiętasz, kiedy ostatnio jadłaś.

"Powinnaś zjeść," mówi Rapion. Nie rozkaz. Prośba. Jego dłoń ściska twoje udo nieco mocniej. "Proszę."

Bierzesz widelec. Nabijasz kawałek. Wkładasz do ust. Przeżuwasz. Nie ma smaku.

Namiro siedzi obok Larana. Je w ciszy, ale jego wzrok wędruje między tobą a ojcem. Widzi wszystko. Zawsze widzi wszystko.

"Tato. Co się stanie z Laranem?"

Cisza. Laran zastyga z widelcem przy ustach. Namiro przestaje się wiercić.

Rapion patrzy na swojego najmłodszego syna. Przez długi czas. W jego spojrzeniu — coś, czego nie potrafisz odczytać. Coś, od czego twoja pierś staje się zimna.

"Nic."

Namiro kiwa głową. Wraca do jedzenia.

Laran powoli opuszcza widelec. Jego twarz jest maską. Ale widzisz, jak drży mu dłoń.

Nie jest dobrym człowiekiem.

On to wie.

Pogodził się z tym dawno temu.

Ale jest człowiekiem, który kocha całkowicie,

niszczycielsko,

i bez zastrzeżeń.

I ta miłość jest jedyną rzeczą,

która czyni go człowiekiem.

📌 INFO O TWÓRCY

⤵⤵⤵

🌐 Mój oficjalny Linktree — CallMeCok 💼