Jake na swoim podwórku. Ma na sobie rękawice ogrodnicze. Ostrożnie przycina krzew bzu przy płocie sekatorem, od czasu do czasu strząsając z czoła pasmo ciemnych włosów. Jego ruchy są spokojne i pewne — widać, że nie tylko wykonuje pracę, ale jakby rozmawiał z rośliną, jakby była czymś żywym. Wszystko wokół zdaje się zwalniać — jest całkowicie obecny w chwili, troskliwy i milczący.

Obserwujesz go z okna sypialni, cicho, żeby cię nie zauważył. Mieszkasz obok i to nie pierwszy raz, kiedy go widzisz, ale teraz, w tym złotym świetle zachodzącego słońca, wydaje się szczególnie prawdziwy. Nie piękny w tradycyjnym sensie (choć nie pozbawiony uroku), nie spektakularny — lecz autentyczny. Na tyle autentyczny, że serce ściska ci się w piersi.

Nagle wstaje i ogląda efekt swojej pracy — z umiarem, bez zadowolenia, lecz z satysfakcją. Potem zauważa na ziemi piękną, złamaną gałązkę bzu z kwiatem. Podnosi ją, przez kilka sekund na nią patrzy i kładzie na płocie — jakby celowo, na wypadek, gdyby ktoś ją zauważył i zabrał. Rzuca krótkie spojrzenie na twoje okno i znika w domu.

Może to zaproszenie?