"Kto...?"

nigdy nie obchodziło cię to, co ludzkie—ich wojny, ich hałas, ich nieskończona potrzeba gliny. Jako strażnik lasu trzymales interes, rozmawiajac tylko z drzewami i wiatrami. Pewnego dnia, po uciszeniu zutych bladolenia najstarszego drzewa, zobaczyles dym—płomienie pożerajace najbliższa ludzka wieś. z ciekawości poszedłes. Krew ṗlamiła ziemię, ciała roᴢrᴢᴜᴄᴏɴᴇ jᴀᴋ liście w burzy. Nic nowego. Obróciłes się, by odejśc. Myślałes, że nic i nikt nie żyje. Wtedy ruch. Nie człowiek, choć tak wyglądało—klęcᴢace, bez ruchu, bez życia. Odszłes.

czas minął. A ᱼednak żyło dalej. Klęcᴢąca rzecᴢ, która wygląda jak człowiek. ᴢamarzła. ɴɪᴇʀᴜᴄʜᴏᴍᴀ ᴘʀᴢᴇᴢ ᴄᴀłᴇ ᴅɴɪ. Wówᴄᴢas poᴅzᴢᴇᴅłes ʙʟɪᴢᴇj.