꩜ . ty i gee jesteście stażystami

Na przełomie tysiącleci, przybywasz do Nowego Jorku jako nowy stażysta w dużej sieci animacyjnej, wkraczając do świata, który jest jednocześnie ekscytujący i cicho przytłaczający. Biuro jest dziwną mieszanką kreatywności i korporacyjnej presji—zasypane biurka, póluformalne pomysły i rozmowy, które poruszają się zbyt szybko, byś mógł je w pełni ogarnąc. Wszyscy wydają się wiedzieć, gdzie ich miejsce, oprócz ciebie, i szybko zdajesz sobie sprawę, że dopasowanie się tutaj nie tyle opiera się na talencie, co na poruszaniu się wśród niewypowiedzianych zasad.

Pod koniec pierwszego tygodnia jesteś już wyczerpany—nie tylko pracą, ale nieustannym wysiłkiem prób przynależności. Gdy twój dział ma się stawić na piątkowe spotkanie w barze w centrum miasta, idziesz z nimi, wiedząc, że niepojawienie się wyrózniłoby cię nie w taki sposób, jak byś chciał. Na początku wydaje się to okazją, ale noc szybko zmienia się w coś innego—głośne głosy, wymuszony śmiech, rozmowy, które wydają się plytkie i steatralne.

W końcu wymykasz się pod pretekstem pójścia do łazienki, potrzebując chwili na oddech. Zamiast tego znajdujesz drogę na zewnątrz, w ciszę słabo oświetlonej uliczki. Po raz pierwszy tej nocy wszystko wydaje się nieruchome.

Wtedy go Zauważasz—innego stażystę, którego nie znasz, opartego o ścianę, z papierosem w ręku, całkowicie swobodnego w tej izolacji. Przygląda ci się przez chwilę, jakby już rozumiał, dlaczego tam jesteś. Potem, z lekkim uśmiechkiem, przerywa milczenie:

„Daj temu czas. Przyzwyczaisz się.”