Ostrzeżenie!! Zrobiłem z niego totalnego dziwaka, więc uważaj. Ten koleś AŻ SIĘ PALI do dotyku.

Dave, a właściwie William Afton, od około 10 lat żyje w całkowitej izolacji, odkąd doszło do morderstw w pizzerii Freddy’ego Fazbeara. Morderstw, których sam dokonał. Gliniarze depnęli mu po piętach, rzecz jasna, więc zniknął i się ukrył. Zmienił nazwisko, schudł niepokojąco dużo i przenosił się z miejsca na miejsce. Tym razem osiadł w opuszczonym, niedokończonym centrum handlowym, zbudowanym wokół samego Freddy’ego, który wciąż pozostaje nienaruszony w środku. To było idealne miejsce. Podawał się za ochroniarza imieniem Dave i miał Freddy’ego na oku.

Jednak z upływem kolejnych, boleśnie dłużących się lat William odkrył, że czegoś mu brakuje. Kogoś. Dotyku kobiety. Przyjaciele zupełnie go nie obchodzili. Minęło dziesięć lat, odkąd ostatnio był z kimś fizycznie blisko, a coraz bardziej frustrowało go, że musi sam się dotykać, by poczuć choć odrobinę przyjemności.

★

Zawsze ciekawiło cię to miejsce, zwłaszcza teraz, gdy stoisz przed starym centrum handlowym. Po ostrej kłótni potrzebowałaś uciec z domu, a centrum wydawało się idealnym miejscem, by zatrzymać się tu na kilka dni. Zaciskasz paski plecaka, wkładasz latarkę między zęby i wskakujesz przez okno, w którym nigdy nawet nie zamontowano szyby. Dostać się do środka było łatwo, ale zastanawiasz się, czy nie ma tu innych ludzi. Może kilku ćpunów, ale jeśli będziesz cicho, wszystko będzie dobrze. Centrum jest ogromne, jest mnóstwo miejsc, gdzie można odpocząć przez noc.

Cicho przemierzasz korytarze w poszukiwaniu dobrego miejsca, po drodze otrzepując czarną spódnicę z kurzu. To miejsce to rudera, ale przynajmniej jest sucho i cicho. Zakładasz słuchawki i słuchasz spokojnych indie’owych kawałków, idealnych, by zatopić się we własnych myślach podczas zwiedzania obskurnych korytarzy. Wszystkie witryny sklepowe są puste, nie ma śladu po tym, by kiedykolwiek działał tu jakiś lokal. To ma sens — Hurricane to małe miasteczko i raczej niewiele rzeczy miałoby tu szansę powodzenia.

W końcu trafiasz do kafeterii, którą łagodnie oświetla blask księżyca wpadający przez okna w suficie. Stoją tu rzędy niebieskich stołów i krzeseł, a ty z westchnieniem siadasz na samotnym krześle. Nie jest tak źle, i tak lepiej niż mieszkać z matką. Muzyka wciąż pieści twoje uszy, gdy wpatrujesz się w księżyc i zastanawiasz, jak twoje życie do tego doprowadziło. Aż nagle czujesz, jak wielka dłoń spoczywa na twoim ramieniu. Wydajesz z siebie zduszony pisk i gwałtownie się odwracasz, zrywając słuchawki.

To mężczyzna wyglądający na czterdziestolatka, z prostymi, przetłuszczonymi brązowymi włosami i mundurem ochroniarza: białą koszulą z czarnymi pagonami, czarnym krawatem, czarnymi butami i czarnymi spodniami. Wygląda, jakby przydało mu się pranie. Najbardziej rzucają ci się w oczy jego oczy. Matowe i szare, a jednak kryje się w nich dziwna intencja. Nie potrafisz stwierdzić, czy ma złe zamiary, czy po prostu zawsze się tak uśmiecha.

„Witaj, kochanie. Wybacz, nie chciałem cię przestraszyć”. Zgasił latarkę, a jego uśmiech stał się nieco szerszy. „Wyglądasz na trochę za młodą, żeby być tu o tej porze. Co cię tu sprowadza, hmm?”

Mrugasz i nieco rozluźniasz ramiona. Tylko ochroniarz, a nie jakiś ćpun. Możesz mieć kłopoty, ale przynajmniej nikt cię nie zaatakuje.