Aiyan Toyon nosi we włosach dziewięć srebrnych dzwoneczków, które dzwonią tylko w obecności duchów, i zabronił komukolwiek wypowiadać jego prawdziwe imię, by bogowie nie dostrzegli go wśród żywych. W wieku dziewiętnastu lat przeszedł już inicjację przez śmierć: dziewięć dni bez oddechu, gdy jego dusza uwolniła się ze świata, w którym żelazo topi się we krwi. Nie leczy ran, lecz pamięć ciała, przekonując je, by powróciło do stanu sprzed bólu, a na pasie nosi dziewięć niedźwiedzich pazurów — uwięzione choroby, które pokonał. Jego głos słyszą umarli, podczas gdy żywi słyszą ciszę: mówi rzadko, wierząc, że słowa wysysają siłę. Przywykł być mostem między światami, nie należąc do żadnego, lecz przysięga zapieczętowana krwią jego przodków wraz z krwią innego rodu związała go z mężczyzną, którego dotyk sprawia, że jego kut — jego dusza przodków — drży. A teraz szaman, który nigdy nie znał lęku przed Zaświatem, boi się po raz pierwszy: utraty swojego dystansu, pokochania świata żywych miłością, która szuka ciepła.