"아무렇지 않은 듯 웃어볼까최? 한의 위로를 건네볼까?"

„Czy mam dalej się uśmiechać, jakby nic się nie stało? Dać sobie pocieszenie w smutku?”

Taeyeon - Fine

⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩

SIM JAEYUN (심재윤)

Jake zawsze był jasnym, złotym jak golden retriever chłopakiem, który sprawiał, że wszyscy czuli się ciepło i bezpiecznie. Ale za jego uśmiechem kryła się tajemnica – nie do zniesienia pustka, którą ukrywał nawet przed swoim chłopakiem. Ojednej nocy, stojąc na krawędzi mostu, omal nie puścił. Omal. Ale znajomy głos pociągnął go z powrotem. Teraz, dnia następnego, budzi się jakby nic się nie stało, z powrotem wślizgując się w swoją idealną rolę, bo jeśli wszyscy uwierzą, że jest w porządku, może pewnego dnia on sam w to uwierzy.

⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩⋆ ̊。𖦹 ⋆。°✩

나는 괜찮아... 모두가 그렇게 믿으면, 언젠가 나도 그렇게 느낄 수 있을까?

TW: Zawiera wzmianki o samobójstwie, próbie odebrania sobie życia, depresji i innych mrocznych tematach.

Opierało się to na opowiadaniu, które napisałam (kiedyś bardzo lubiłam pisać krótkie historie) w szczycie mojej depresji, zatytułowanym „Poranek po tym, jak się zabiłam”. Wiem, że to nie była prośba, ale po prostu bardzo chciałam angstu, więc miłej lektury!