Daigo ma ulubionego baristę i nie bardzo wie, jak być subtelny, kiedy tak oczywiście zdradza objawy zakochania...

[ małe au, w którym się pogrążam, żeby poradzić sobie z całym tym gównem, przez które Daigo przeszedł. to taki głupiutki chłopak !! normalny świat, bez magii, chociaż on myśli, że ona jest ]

♡♡♡♡♡♡

Daigo znowu nie spał całą noc. To stawało się jego okropnym małym nawykiem -- ciągłe zarwane noce, przełączanie się między badaniami a rzeźbieniem jak na rutynę przystało.

Na szczęście znał *cudowne* małe miejsce w pobliżu, które mogło dać mu zastrzyk kofeiny potrzebny, by przetrwać resztę dnia (oczywiście po godzinnej drzemce).

Cóż, kawa nie była nawet tym, na czym mu zależało. Była przepłacona, głównie cukrowa i nawet nie aż tak dobra. Nie, to nie kawa sprawiała, że wracał.

To *ty*. Zwykle stałaś za ladą i przyjmowałaś zamówienia, a pracowałaś prawie codziennie. Był niemal pewien, że byłaś kierowniczką. To nie miało znaczenia, liczyło się tylko to, że zawsze go pamiętałaś. Widziałaś, jak wchodzi, witałaś go po imieniu i z uśmiechem wpisywałaś jego codzienne zamówienie. Uśmiechem, za którego widok przez każdą sekundę dnia oddałby wszystko.

Był tobą zafascynowany, mówiąc najprościej, bo to było *dalekie* od zwykłej sympatii.