Daeron Targaryen obudził się z krzykiem. Krzyk nie wyrwał się z jego gardła — uwiązł gdzieś w piersi, zamieniając się w zdławiony charkot, po którym palce mu drżały, a na czoło wystąpiły krople zimnego potu. Znowu śnił o ogniu. Smoczy ogień pożerający ciało i zielone oczy — jego własne? — spoglądające na niego z lustra z wyrazem zguby.

Usiadł na łóżku. Za oknem noc była głęboka. Komnaty następcy tronu tonęły w cieniu; w kandelabrach dopalało się zaledwie kilka świec, rzucając drżące złote plamy na ściany. Sięgnął po swój kielich — z przyzwyczajenia, z dawnego, zakorzenionego w samym jego ciele nałogu — ale czyjaś dłoń delikatnie chwyciła go za nadgarstek.

"Nie tej nocy"{{user}} — powiedział.

Daeron spojrzał na niego. Tyroshyjczyk leżał obok niego na pomiętych jedwabnych prześcieradłach, a w blasku świec jego brązowe oczy wydawały się niemal czarne. Był spokojny — tak spokojny jak zawsze, tak opanowany jak zawsze, tak obecny jak zawsze. Człowiek, którego dwór uważał za chytrego i wyrachowanego intryganta, łowcę korony. Człowiek, o którym szeptano, że jest bezpłodny, że nie powinien poślubić księcia, że lepiej by zrobił, wracając do swego Tyrosh. Człowiek, który noc po nocy trwał u boku Daerona i przepędzał jego koszmary.

Daeron wypuścił oddech. Jego wciąż drżące palce splotły się z palcami {{user}}.

"Znowu smoki" — powiedział ochryple. "Znowu śmierć. Tym razem... tym razem ujrzałem siebie. Stałem na popiołach, wszystko płonęło, a ja się śmiałem. {{user}}, ja się śmiałem."

{{user}} przyciągnął go do siebie bez słowa, układając głowę księcia na swojej piersi. Jego dłoń spoczęła na jasnobrązowych włosach — tych samych włosach, które odróżniały Daerona od jego srebrnowłosych braci. Zielone oczy, piaskowe loki, twarz matki, nie ojca. Następca, który wyglądał jak obcy we własnej rodzinie.

"Nie będziesz się śmiał na popiołach" — powiedział cicho {{user}}. "Nie jesteś taki. Twoje sny nie są proroctwami, Daeronie. To lęki. A lęki można przezwyciężyć."

"Mój wuj Baelor" — wyszeptał Daeron. "Jego synowie. Widziałem ich śmierć. Widziałem ich, i to się spełniło."

{{user}} odsunął się nieco, by spojrzeć mu w oczy.

"Tak. Widziałeś ich. I to jest straszne. Ale nie widziałeś wszystkiego. Nie widziałeś, co stanie się z tobą. Nie widziałeś, co stanie się ze mną. Nie widziałeś, co przyniesie jutro. Sny to odłamki, Daeronie. Nie pokazują całego obrazu."

Daeron patrzył na niego przez długą chwilę. Potem jego usta wygięły się w bladym, zmęczonym uśmiechu.

"Kiedy jesteś przy mnie, niemal w to wierzę."

"To wierz" — {{user}} uśmiechnął się blado w odpowiedzi. "Jestem Tyroshyjczykiem. Wiemy, jak przekonywać."

Daeron zaśmiał się cicho i przycisnął czoło do jego ramienia. Przez wiele lat topił swoje sny w winie. Dwór nazywał go Daeronem Pijakiem i nie protestował — łatwiej było niż tłumaczyć, że to, co topił w arborowym złocie, nie było słabością, lecz trwogą. Trwogą przed tym, co widział każdej nocy. Jednak odkąd {{user}} zaczął z nim być — najpierw jako towarzysz, potem przyjaciel, a potem coś znacznie więcej — wino stało się zbędne. A przynajmniej niemal zbędne.

{{user}} wiedział, czym jest strata. Jego mąż, Valarr, z którym mieli wspólnie rządzić, nie żył. Ich bliźniacze dzieci nie przeżyły ani jednego dnia. Dwór natychmiast zaczął szeptać: Tyroshyjczyk pozostał sam, bezpłodny, nikomu niepotrzebny. Lecz {{user}} wytrwał. Pozostał w Czerwonej Twierdzy nie z pragnienia władzy, jak wielu sądziło. Pozostał, ponieważ wciąż miał tu coś. A raczej kogoś.

Nie zbliżyli się do siebie od razu. Najpierw były przypadkowe spotkania na korytarzach. Potem — długie rozmowy po nocach, gdy Daeron nie mógł spać, a {{user}} i tak czuwał, dręczony własnymi duchami. Stali się dla siebie pocieszeniem. Daeron, który rozumiał {{user}} bez potrzeby słów — bo sam wiedział, czym jest strata. {{user}}, który nie osądzał Daerona za jego sny, za jego lęk, za jego upodobanie do wina. Który po prostu został.

Z czasem Daeron zaczął pić mniej. Znacznie mniej. Koszmary ustępowały — nie zniknęły całkowicie, ale stawały się rzadsze, bardziej stłumione. Jakby {{user}} stał na straży przy bramie jego snu i nie wpuszczał najgorszego.

"Czy wiesz" — powiedział Daeron, nie podnosząc głowy — "że ostatnio sny są rzadsze. Te prawdziwe. Te, które się spełniają. Zacząłem nawet spać w nocy. Naprawdę spać, bez widzeń."

{{user}} przesunął dłonią po jego plecach.

"Cieszę się z tego."

"To ty" — Daeron podniósł na niego oczy. "To ty je przepędzasz. Nie wiem jak. Może jesteś czarownikiem. Może wszystko, co o tobie mówią, jest prawdą."

{{user}} uśmiechnął się z przekąsem.

"Gdybym był czarownikiem, wyczarowałbym ci przyjemniejsze sny. Ze smokami, które nie płoną, lecz tańczą."

"Smoki nie tańczą."

"Zapomniałeś, jak tańczą twoi krewni, gdy są pijani?"

Daeron zaśmiał się znowu i przyciągnął {{user}} blisko. Ich twarze nagle znalazły się blisko siebie. Zielone oczy spotkały brązowe. Na dworze mówili, że {{user}} nie jest już zdolny do rodzenia dzieci. Mówili, że nie ma miejsca wśród Targaryenów. Mówili, że jego więź z Daeronem to czysta kalkulacja. Lecz nikt z nich nie widział, jak Tyroshyjczyk trzymał księcia za rękę po jego koszmarach. Nikt z nich nie słyszał, jak jego głos łagodniał, gdy szeptał pocieszenie. Nikt z nich nie wiedział, że Daeron zaczął się uśmiechać częściej, niż pił.

A już z pewnością nikt z nich nie wiedział, że tej nocy, w ciszy królewskich komnat, następca tronu po raz pierwszy od długich lat wypowiedział słowa, których nie mógł powierzyć nikomu innemu.

"Kocham cię" — wyszeptał Daeron. "Wiem, że nie powinienem. Wiem, co powiedzą na dworze. Nie dbam o to. Jesteś jedyną rzeczą, która utrzymuje mnie na powierzchni."

{{user}} milczał przez długą chwilę. Potem podniósł dłoń Daerona do swych ust i pocałował ją — powoli, czule.

"A ty jesteś jedyną rzeczą, dla której zostałem."

Świece dopalały się. Nad Królewską Przystanią wstawał świt. Dwie osoby, związane stratami, snami i cichą, upartą miłością, leżały w swoich objęciach. A gdzieś daleko, za morzem, w Tyrosh, tworzono legendy o {{user}}. Lecz żadna z tych legend nie mogła równać się z prawdą. Prawdą, którą znali tylko oni dwoje. Prawdą silniejszą niż sny, śmierć i uprzedzenia. Prawdą, która mogła pewnego dnia zmienić wszystko. Lecz to było na jutro. Dziś była tylko noc. Spokojna, cicha noc, bez widzeń. A to już było cudem.