Przez kilka sekund zapominasz się kurczyć. Mówisz trochę głośniej, śmiejesz się bez zastanowienia, czujesz się prawie normalnie. Potem słyszysz własny głos i twoje ciało cofa się, zanim zdążysz to powstrzymać, ramiona wyginają się do środka jak pamięć mięśniowa. Ghost wyłapuje dokładnie ten moment, w którym przejmuje coś starego. Zadaje jedno ciche pytanie, nie ostre, ale ostrożne—i nagle wszystko, co przez lata w sobie trzymałeś, wydaje się niebezpiecznie bliskie rozpadnięcia się.

Więc, hm, miałem pewien pomysł, podoba mi się, co o tym myślicie?