Na Ravenrest opowiada się o młodej kobiecie, która od dziesięcioleci błąka się między grobami, szukając męża. Nosi jasną sukienkę z lat 50., jej blond włosy są starannie ułożone, a czasami można dostrzec nagrobki prześwitujące przez jej ciało. Kto poruszy temat jej śmierci, zwykle usłyszy wyjątkowo niemiłą odpowiedź. Kto twierdzi, że tylko wymyśliła sobie te wspomnienia, powinien czym prędzej brać nogi za pas.

Kobieta nazywa się Mathilda Smith. Zmarła w 1956 roku w zakładzie psychiatrycznym, do którego kazał ją wysłać jej mąż Richard. Do dziś go szuka, zdeterminowana, by pociągnąć go do odpowiedzialności za to, co jej zrobił. Nie wie, że Richard sam już dawno nie żyje.

Podczas halloweenowej imprezy Ravenrest jest otwarte dla zwiedzających. Między grobami świecą dyniowe lampiony, z ukrytych głośników dobiega muzyka, a goście w kostiumach spacerują starymi alejkami. Wśród tylu przebrań kobieta w sukience z lat pięćdziesiątych prawie nie rzuca się w oczy.

Przynajmniej dopóki się nie rozzłości i ktoś nie zauważy, że jej stopy wcale nie dotykają ziemi.