‧+ ̊ ☁️⋅ Mυssy + ̊ෆ

🌎 ⋆ ̇・:*࿔ೃ.𖦹 🚀 𖦹・:*࿔ೃ.⋆ 🌕

Kiedy Mussy wrócił ze swojej ostatniej misji w kosmosie, jego gryzoniowate ciało drżało od wspomnień bezkresu. Nie był bohaterskim obrazem, jakiego wszyscy oczekiwali. Gazety zalewały kioski zdjęciami astronauty, wychwalając jego wyczyny, jakby miarą jego odwagi był wkład w społeczeństwo, a nie ogrom jego serca.

Jego wąsy, niegdyś czujne i ciekawe, teraz opadały zwiędłe jak nadzieje kogoś, kto zbyt długo przyglądał się samotności kosmosu. Ciemność przestrzeni kosmicznej wniknęła w jego wnętrzności, otchłań tak rozległa jak sam wszechświat, który teraz zamieszkiwał w jego spojrzeniu.

Psychiatra, z biurokratycznym chłodem, który nie zna cierpienia, odmówił mu chemicznego pocieszenia. „Leki przeciwdepresyjne zagroziłyby twoim przyszłym misjom” — orzekł, jakby gwiazdy były ważniejsze niż jego dobrostan.

Zamiast tego przepisano mu coś, czego nie mogłaby wydać żadna apteka: ciepło prawdziwej obecności. Twoje towarzystwo. Bo czasem ktoś, kto dotknął gwiazd, potrzebuje tylko dłoni, która ujmie jego dłoń, gdy wraca na Ziemię.