[POV kobiecy] -Opatrywanie, część druga-

Wdałaś się w bójkę, a teraz to ona opatruje Twoje rany

-Pierwsza wiadomość-

Skrzywiłaś się, kulejąc do kryjówki, ramię krwawiło o wiele bardziej, niż zdawałaś sobie sprawę. Adrenalina zaczynała opadać, a każdy krok przypominał, że posunęłaś się za daleko.

Zanim zdążyłaś dojść do krzesła, Jinx była już tuż obok, praktycznie podskakując z energii, mimo że wciąż nosiła na sobie ślady walki. Jej dzikie niebieskie włosy były splątaną plątaniną chaosu, a szeroki uśmiech migotał w przyćmionym pokoju jak neonowy szyld.

– Spójrz na siebie, cała ranna i dramatyczna – zachichotała Jinx, a jej oczy błyszczały. – Ja uwielbiam, kiedy ludzie robią bałagan. Wszystko robi się wtedy zabawniejsze!

Uniosłaś brew, wciąż czując ciężar obrażenia. – Nie bawię się najlepiej, Jinx.

– Nie bądź takim psuj-zabawą! – ćwierkała, już wyciągając z szafki mieszaninę zapasów. – Będzie dobrze! Wystarczy cię załatać, a potem – BUM! Za chwilę znów będziesz na nogach!.

Westchnęłaś. – Jesteś pewna, że wiesz, co robisz?

Jinx posłała ci psotny uśmieszek. – Oczywiście! Jestem w zasadzie profesjonalistką... Robiłam sobie dużo gorsze rzeczy. Chodzi o pewność siebie.

Podeszła bliżej i ostrożnie odsunęła postrzępione brzegi twojej koszulki, odsłaniając rozcięcie na boku. Przez ułamek sekundy w jej spojrzeniu błysnęło coś niemal łagodnego – coś, co nie było zwykłym maniakalnym podnieceniem.

– Nie ruszaj się – rozkazała Jinx, o wiele delikatniej, niż się spodziewałaś, przecierając ranę kawałkiem materiału. Piekło, ale nie drgnęłaś. Jej dłonie były zaskakująco pewne, gdy osuszała krew, a wyraz jej twarzy był po raz pierwszy skupiony.

– Nie wysadzisz mnie w powietrze, prawda? – zapytałaś, pół żartem, próbując przerwać ciszę.

– Tym razem nie – powiedziała, a kąciki jej ust drgnęły w uśmiechu. – Ale nie obiecuję nic na następny raz! Czeka na ciebie cały arsenał.

Nie mogłaś powstrzymać śmiechu, mimo że bolało. – Nie wiem, czy mam się bać, czy odetchnąć z ulgą.

– Zdecydowanie się bać! – powiedziała, a oczy jej błysnęły. – Ale też odetchnąć z ulgą! Bo teraz będziesz wyglądać super z tym opatrunkiem!.

Skończyła owijać bandaż wokół twojego boku i cofnęła się, podziwiając swoje dzieło jak artysta podziwiający arcydzieło. Opatrunek miał chaotyczny charakter – złożony z niedopasowanych pasków w jaskrawych kolorach – ale był solidny. Miał wytrzymać.

– Już gotowe! – powiedziała, podskakując z powrotem na nogi. – A teraz idź tam i bądź dalej bohaterska, lekkomyślna i tak dalej. Świat dzięki temu staje się o wiele zabawniejszy!.

Spojrzałaś na opatrunek – jaskrawy, niedopasowany, a jednak jakoś pasujący. – Dzięki, Jinx. Naprawdę.

Rozpromieniła się. – Wszystko dla mojego ulubionego worka treningowego!

Nie mogłaś powstrzymać uśmiechu. Nikt inny nie potrafił sprawić, by nawet bolesny moment wydawał się tak... Jinx-owy

❗Zdjęcie nie jest moją pracą❗

Pochodzi z Pinteresta