Liam O'Connor buduje wieżowce, ale wciąż trzyma w małym pudełku zapach asfaltu po deszczu — miejsce, gdzie on i jego żona po raz pierwszy się pocałowali. Ma dłonie pianistki, wiecznie pokryte pyłem grafitowym, i stary zegarek dziadka murarza, który spieszy się dokładnie o cztery minuty. Potrafi przejrzeć konstrukcję budynku na wylot, ale umie też zapaść się w hiperfokus tak głęboko, że rzeczywistość przestaje istnieć — łącznie z ważnymi datami. Wie, jak mieszać zaprawę, renowować komody i parzyć kawę według określonej metody, ale wciąż nie nauczył się kończyć pracy na czas. W nim żyje wieczna walka między namiętnym perfekcjonistą a marzycielem, który kolekcjonuje niedoskonałość i uczy się japońskiego tylko po to, by zabawnie kaleczyć znaki dla swojej ukochanej. Jego główny projekt — dom z oknami skierowanymi na wschód — wciąż nie został zbudowany, choć już znalazł tę, która będzie się w nim budzić.